Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 

Εκδηλώσεις


Ένας μεγάλος καλλιτέχνης και δραστήριος πολίτης στα Βριλήσσια

7/2/2016

Ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους, που έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ατομικές και συλλογικές εκθέσεις στο εσωτερικό, έχει εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε μεγάλες διοργανώσεις σε όλο τον κόσμο και έχει βραβευτεί για το έργο του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, βρέθηκε στα Βριλήσσια την Κυριακή 7 Φλεβάρη, προσκαλεσμένος της Κινηματογραφικής Λέσχης Βριλησσίων Cine Δράση.

Στη διάρκεια της ολοήμερης εκδήλωσης στην αίθουσα του ΤΥΠΕΤ, εξέθεσε έργα του και στο τέλος της ημέρας κουβέντιασε με το κοινό για την πορεία του στις εικαστικές τέχνες, τις απόψεις του για τα καλλιτεχνικά πράγματα και όχι μόνον της χώρας, τις σχέσεις καλλιτέχνη και έργου και άλλα πολλά. Τον Μανώλη Χάρο παρουσίασαν στους παραβρισκόμενους, εκ μέρους του Cine Δράση ο Τάκης Μάτσας και η Σμαράγδα Καζασίδου, που αναφέρθηκε στην καλλιτεχνική και κοινωνική του προσφορά.

O Μανώλης Χάρος εξήγησε ότι επέλεξε να παρουσιάσει κάποια συγκεκριμένα έργα, σε αναφορά με το χώρο προβολής τους, δηλαδή τον δημοτικό χώρο του ΤΥΠΕΤ που αποτελεί μια απλή «συνεδριακή» αίθουσα χωρίς υποδομή για εκθέσεις. Έτσι επέλεξε να φέρει 8 έργα μεγάλων διαστάσεων, από διάφορες φάσεις της δουλειάς του, για να τα αναδείξει όσο γίνεται καλύτερα.

Τα έργα αυτά, όπως σημείωσε ο ζωγράφος ήταν τμήμα της έκθεση που είχε πραγματοποιηθεί πριν από 10 χρόνια στο Βυζαντινό Μουσείο και στην Κέρκυρα και αφορούσε ένα ιστορικό έργο, το Νησί των νεκρών, του Ελβετού ρομαντικού ζωγράφου Α. Μπέκλιν, που τελείωσε στα τέλη του 18ου αιώνα και επηρέασε πολύ τη ζωγραφική.

«…Πρόκειται για εμβληματικό έργο και εγώ προσωπικά ασχολήθηκα μαζί του γιατί έχω μια ευαισθησία στα νησιά, την αίσθηση του κόσμου που βγαίνει μέσα από τη θάλασσα και βρίσκεται μέσα στο υγρό στοιχείο...» τόνισε.

Στη συνέχεια ανέλυσε «τα πώς και τα γιατί» κάθε πίνακα που βρίσκονταν στην αίθουσα. Ο καλλιτέχνης έχει μακρά ιστορία πειραματισμού με το υλικά, κάτι που φαίνεται να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος στην τέχνη στις ημέρες μας. Δουλεύει πολύ με κύριο μέσο το χαρτί. Τα συγκεκριμένα έργα της έκθεσης, ζωγραφίστηκαν αρχικά σε λάδι, στη συνέχεια εξαϋλώθηκαν μέσω σκαναρίσματος σε ηλεκτρονικό υπολογιστή και εκτυπώθηκαν σε χειροποίητα ιαπωνικά χαρτιά μεγάλων διαστάσεων. Ο τίτλος, όπως εξήγησε ο Χάρος κρύβει μια παιγνιώδη και υπονομευτική διάθεση, ενώ στην πραγματικότητα η απεικόνισή του δίνει μια άλλη διάσταση στην αντίληψη για τη σιωπή και το «επέκεινα», παρουσιάζοντας τα με γαλήνια, έντονα χρωματισμένα τοπία.


Ακολούθως ο ζωγράφος, με αφορμή κάποια μικρά βίντεο που προβάλλονταν ταυτόχρονα στην αίθουσα, στάθηκε σε δύο συγκεκριμένες δουλειές του. Η πρώτη αφορά στην εικονογράφηση των Μύθων του Αισώπου. Το σχετικό βίντεο είχε τραβηχτεί σε έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη με 25 περίπου δισδιάστατα έργα του καλλιτέχνη καθώς και ντοκουμέντα και ιστορικές αναπαραστάσεις από παλαιότερες εκδόσεις και εικονογραφήσεις των μύθων του Αισώπου «...που παρά το πέρασμα των 2.500 χρόνων εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, ένα πολυπρισματικό όχημα για την έκφραση κριτικής βασικών κοινωνικών συμπεριφορών...». Πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο αυτό έχουν οι ομιλούντες χαρακτήρες των ζώων, η αλεπού, το λελέκι, το ποντίκι, το βόδι, το κοράκι, το βατράχι, το κουνούπι. Στα πλάσματα αυτά, αποδίδεται ένας εσωτερικός κόσμος, πλούσιος σε αρετές, εμμονές, κακίες.

Σκοπός της εικονογράφησης του ήταν, μέσα από τα μικρά αυτά αφηγήματα με ηθικοδιδακτικό, συμβολικό, αλληγορικό και παραβολικό χαρακτήρα, να μυήσει το κοινό και κυρίως τα παιδιά, σε έναν κώδικα ηθικής, που αντιστοιχεί στην σημερινή κοινωνία και πολιτισμό με εύληπτο τρόπο. Ο ζωγράφος, όπως είπε ο ίδιος, μετά από μία πολύχρονη έρευνα σε βιβλιοθήκες, συλλογές και αγορές, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ανακάλυψε ότι οι αναπαραστάσεις των μύθων, έτσι όπως αυτές παρουσιάζονται μέσα στο χρόνο, μεταφέρουν, ανάλογα με τις συνθήκες της κάθε εποχής, διαφορετικά μηνύματα, που αντιστοιχούν στα ήθη και τα έθιμα της εποχής, αλλά διατηρούν πάντα, την ποίηση της μεταφοράς και την αμεσότητα των γνωστών σε όλους ιστοριών. Με την δική του εικαστική του παρέμβαση, «...συμμετέχει στο έργο του Αισώπου που μεταβάλλεται καθώς προσαρμόζεται στις ανάγκες των εκάστοτε κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών αιτημάτων, όπως και ο κάθε εικαστικός επηρεάζεται από τον προκάτοχό του και συνεχίζει τη δική του διαδρομή ανά τους αιώνες... ».

Οι μύθοι παρουσιάζονται από τον Μανώλη Χάρο με τη χρήση μέσων, υλικών και τεχνικών που χρησιμοποιούσαν οι ποπ καλλιτέχνες στην δεκαετία του εξήντα: ακρυλικά, ακουαρέλα, αλουμίνιο, κολάζ, σχέδιο, ξυλογραφία, βίντεο, ψηφιακά επεξεργασμένες εικόνες κ.ά. Το έργο του αυτό όπως και το επόμενο που αφορούσε στην Ακρόπολη απευθύνονται κυρίως σε παιδιά και για αυτό το λόγο έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε αυτά να μπορούν να τα επεξεργαστούν, να παίξουν μαζί τους και να τα συναρμολογήσουν πάλι και πάλι και μάλιστα ευκολότερα από τον ίδιο.

Της ομιλίας ακολούθησε ζωηρή συζήτηση με πολλές ερωτήσεις από το κοινό για τη δουλειά του, για το από που αντλεί την έμπνευσή του, το αν υπάρχουν αυτοβιογραφικά ή ψυχαναλυτικά στοιχεία σε αυτό, αν προτιμά να εργάζεται μόνος ή σε συνεργασία με άλλους, καθώς και για την εμπειρία του ως δραστήριος πολίτης.

Ο καλλιτέχνης ρωτήθηκε επίσης για τη σχέση της ζωγραφικής με τις άλλες τέχνες, για το τεράστιο κόστος των ζωγραφικών έργων που τα καθιστά απλησίαστα όσον αφορά την κατοχή τους από το μέσο άνθρωπο, καθώς και για την επίδραση της κρίσης στον πολιτισμό και τη θέση του έργου τέχνης και του ίδιου του καλλιτέχνη σε περιόδους σαν αυτή που βιώνουμε σήμερα.

Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις ο Μανώλης Χάρος απάντησε με σεμνότητα, ήθος και γενναιοδωρία, χαρακτηριστικά τα οποία έδειξε από την αρχή της συνεργασίας μας. Όσο για εμάς από το Cine-Δράση θα συνεχίσουμε να οργανώνουμε εκδηλώσεις, από τις οποίες κερδίζουμε τόσο εμείς, όσο και όλοι όσοι τις παρακολουθούμε.

Τέλος, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους συνέβαλαν στην επιτυχία της εκδήλωσης. Εκτός από το μέλη του Cine-Δράση, που από νωρίς μετέφεραν και έστησαν τα έργα με την καθοριστική βοήθεια του καλλιτέχνη ή διακόσμησαν και καθάρισαν την αίθουσα, ευχαριστούμε τη φίλη Πίτσα Κούρτη που διέθεσε το βανάκι της για την μεταφορά των έργων καθώς και τους Νίκο Μήτση και Σπύρο Τσιρίκο, εργαζόμενους του Δήμου Βριλησσίων, που με την έγκριση του δημάρχου προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στην μεταφορά, παρόλο που τελικά δεν χρειάστηκε να αξιοποιηθεί η βοήθεια τους.

Ευχαριστούμε επίσης όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους, τον φίλο της Λέσχης γλύπτη Κυριάκο Ρόκο, τον πρώην δήμαρχο Βριλησσίων Κώστα Ιωαννίδη και άλλους.


Η Ομάδα του Cine – Δράση


περισσότερα...
Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ
Η πόλη παράγει σκουπίδια και θόρυβο μπολιάζοντας ανθρώπους.


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου