Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
31/7/2017

Οι ΟΤΑ, ο ΟΚΠΑ, το ΟΤ 61 και η ...ασύμμετρη απειλή

Του Γιάννη Τσίχλα



1

Στη «ΔΡΑΣΗ», μέσα από τον συλλογικό καθορισμό ποικίλων δράσεων, ολοένα και προκύπτουν πολιτικές θέσεις, οι οποίες κατατίθενται με σαφήνεια σε κάθε δημόσια τοποθέτηση των εκπρόσωπων μας, είτε στο Δημοτικό Συμβούλιο, είτε στα Νομικά Πρόσωπα του Δήμου, είτε και ατομικά, μέσω της αρθρογραφίας στην ιστοσελίδα μας, ...καλή ώρα!


Στο Δήμο μας, οι Δημοτικοί Συνδυασμοί μάχονται σκληρά για τον έλεγχο και την κατοχή του «διοικητικού μηχανισμού». Συμβαίνει όμως, ενώ έχουμε «Διοίκηση» να μην έχουμε Ο.Τ.Α., διότι ακριβώς η έννοια Ο.Τ.Α., με όποιον τρόπο και αν την ορίσει κανείς, έχει λόγο ύπαρξης όσο υπηρετεί το «γενικό συμφέρον». Σ’ αυτό ορκίζονται οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, αν και η έννοια αυτή μοιάζει ακατανόητη, καθ’ ότι πρακτικά ανεφάρμοστη.

Το «γενικό συμφέρον» λοιπόν, πηγάζει και διαχέεται πρωτίστως από τους εκλεγμένους δημοτικούς σύμβουλους, με την παραδειγματική οργάνωση των Δημοτικών Συμβουλίων, τις αντιλήψεις περί δημοκρατίας, το πολιτισμικό ήθος, την κοινωνική παιδεία και όλα εκείνα που ανοίγουν έναν καλό δρόμο για να ακολουθούν οι ενεργοί δημότες συμμετέχοντας στα θεσμικά όργανα του Δήμου, στους συλλόγους και φορείς, στις Δημοτικές Παρατάξεις καθώς και στα όποια πολιτικά κόμματα και εξωθεσμικά κινήματα. Κάπως έτσι ενισχύεται η «πολιτική συνοχή», η τοπικότητα, συγκροτούνται ευρύτερες συνθετικές Κινήσεις, ικανές να διεκδικούν αιτήματα καθώς και την εκλογική τους εκπροσώπηση στα Δημοτικά Συμβούλια και στη Δημοτική Αρχή.

Μάλλον επικίνδυνες θεωρίες αυτές για το τοπικό κατεστημένο, καθώς σκάνε (θεωρητικά) οι φούσκες τόσο των δημαγωγικών προεκλογικών προγραμμάτων, όσο και των ακολουθούμενων πρακτικών. Οι εκλεγμένοι Δημοτικοί Συνδυασμοί είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδείξουν ότι σαν καθοδηγητές, αλλάζουν -ανατρέπουν - αναζωογονούν την τοπική κοινωνία, έστω στη γραμμή των πολύ συγκεκριμένων προεκλογικών τους διακηρύξεων. Ειδικότερα, ο στελεχικός πυρήνας της πλειοψηφίας αποδεικνύεται ότι δυναμιτίζει τόσο την ίδια την λειτουργία του Δημοτικού Συμβούλιου και των θεσμικών Οργανισμών (ΟΚΠΑ), όσο και προσφάτως του καταξιωμένου Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών «Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ».

Δεν πιστεύει κανείς όσα βλέπουν τα μάτια του και ακούν τα αυτιά του σε κάθε συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου. Αξεπέραστες δυσλειτουργίες, αποφάσεις χωρίς «απόφαση», εισηγήσεις στο παρά πέντε που ψηφίζονται αδιάβαστες, μια γενική εικόνα παιδικής χαράς, ένα «σύρε κι έλα», χωρίς αυτοπειθαρχία και σεβασμό. Και αυτά συμβαίνουν στον ελληνικό τόπο όπου η Τοπική Αυτοδιοίκηση μεγαλούργησε επί αιώνες και σε συνθήκες οθωμανικής σκλαβιάς, κρατώντας τον ελληνισμό όρθιο παραγωγικά και πολιτισμικά, συσσωρεύοντας και κληρονομώντας μας τεράστια πείρα. Η σημερινή προβληματική εικόνα δικαιολογείται απόλυτα, αφού μάλλον η Δημοτική μας Αρχή γεννήθηκε μόλις πριν λίγα χρόνια την Άνοιξη του 2014 και κάνει τα πρώτα της βήματα στο ...νηπιαγωγείο! Στις επόμενες εκλογές θα ζητήσουν επανεκλογή για να κάνουν και το ...εφηβικό τους!

Βασικά νοήματα των ιστορικών κοινωνικών διεργασιών του Τόπου μας χάνονται στους λαβύρινθους των ανούσιων διαλόγων, που καταλήγουν σχεδόν μονίμως στις καλές προθέσεις, τα πιστεύω και την ηθική ακεραιότητα του Δήμαρχου. Δηλαδή τι διάλογος και κριτική να γίνει όταν κάποιοι γνωρίζουν στοιχεία για την «καλή ψυχή του Δήμαρχου» τα οποία κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να ξέρουν; Έτσι, η κατάσταση δεν φαίνεται να μπορεί να πάει κάπου παραπέρα, αφού πλέον γίνεται υπόθεση «μύησης» στις ηθικές και υπαρξιακές αξίες του… εκάστοτε δημάρχου!

2

Μπορούμε γενικά να πούμε πως η τήρηση των τυπικών κανόνων σε έναν υπό κατοχή μηχανισμό δεν συνιστά Τοπικοαυτοδιοικητική συνείδηση. Θα υπήρχε ουσία όταν αυτός ο μηχανισμός εξελίσσονταν και συνέδραμε την τρέχουσα ζωή, έστω παρεκκλίνοντας από τους «τύπους». Αλήθεια ποια προοπτική μπορεί να χαράξει μια όποια απόφαση της διοίκησης, όταν αυτή καθισμένη αναπαυτικά πάνω στις πλειοψηφίες της μέσα στο αποστειρωμένο Δημοτικό Συμβούλιο, αγνοεί τις πιεστικές ανάγκες ανασυνθέσεων και αναπροσδιορισμών σ’ ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο κοινωνικό τοπίο; Όταν δείχνει να την ενδιαφέρουν πρωτίστως οι καλές σχέσεις με την Περιφέρεια και τα Υπουργεία; Όταν η διοικητική της μέριμνα υποτάσσεται στις μελωδικές σειρήνες κάποιων ξεχωριστών «Μεγάλων Έργων - Αγορών» (ΟΤ 61) που πασχίζουν μάταια να αναχθούν σε «Όλον»;

Αποσπασματικές «φωτογραφίες» είναι οι πολιτικές που εξασκούνται, όχι βέβαια μόνο στα Βριλήσσια. Φωτογραφίες έργων από τις πλειοψηφίες, φωτογραφίες καταγγελιών από τις μείζονες και ελάσσονες μειοψηφίες, όπου κάθε ενδιαφερόμενος δημότης πληροφορείται όσα ακριβώς θα διάβαζε και από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο. Τι άραγε είναι όλα αυτά αφού δεν είναι ΟΤΑ; Μάλλον ένας στεγνός «διοικητικός μηχανισμός» στην υπηρεσία των εκάστοτε κυβερνητικών – κομματικών και επιχειρηματικών διαχειρίσεων.

Κατανοώ ότι είναι αδύνατον να αποδειχτούν αυτές οι καταστάσεις μέσα στα δημοτικά θεσμικά όργανα, αφού τα αρμόδια υπεύθυνα για την εύρυθμη λειτουργία τους στελέχη, με τον Δήμαρχο συλλογικό εκφραστή τους, αποδεικνύουν με τις αντιδράσεις τους απέναντι σε κάθε κριτική ότι είναι: οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις για να προωθούν τις «αντι – ΟΤΑ» υπερτοπικές πολιτικές σε τοπικό επίπεδο, προσβλέποντας στο «χρίσμα» από τα κομματικά επιτελεία. Υποτίθεται πως ξέρουν τα πάντα για τις λύσεις των προβλημάτων, αν και τελικά αρκούνται αυτοϊκανοποιημένοι με την κατοχή του «διοικητικού μηχανήματος».

Λύσεις μπορούν να προκύψουν μόνον από την συγκρότηση των κοινωνικών δυνάμεων που είναι σε θέση να πάρουν ρίσκα και κόστη, δίνοντας νέα νοήματα που να μεταβάλλουν και να αναδιατάσσουν τον φυσικό και κοινωνικό μας χώρο. Δεν είναι δική μου ανακάλυψη το αυτονόητο: Ότι μόνο έτσι μπορούν να λύνονται ώριμα προβλήματα για να σωθεί κάτι ελάχιστο, τοπικά και εθνικά.

Στη ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ ΣΤΑ ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ μπορούμε εμπειρικά να πιστοποιήσουμε, (όπως και πολλοί άλλοι, αλλού), πως στη ζωή δεν είναι μάταιες οι προσπάθειες, παρ’ όλες τις σύνθετες δυσκολίες. Αξίζουν τον κόπο, ανεξαρτήτως μάλιστα αποτελεσμάτων, που δυστυχώς δεν είναι εγγυημένα εκ των προτέρων...




ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΙΧΛΑΣ



*Φωτογραφία: Έργο του Γιάννη Τσαρούχη, Το ζεϊμπέκικο στην ακτή, 1978


readers  355


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου