Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/8/2017

ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ: ΟΙ ΜΕΤΡΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Αποσπάσµατα από µια συνέντευξη του Καναδού φιλόσοφου Alain Denault* στο Γαλλικό télérama (Απόδοση: Σ. Λάβδας)

...Όλα έγιναν σιωπηλά... Ούτε η Βαστίλλη έπεσε, ούτε το Ράιχσταγκ πήρε φωτιά. Κι όµως, η επίθεση πράγµατι έγινε και πέτυχε: Οι µέτριοι πήραν την εξουσία.
...Στα χρόνια της Μετριοκρατίας ο µέσος όρος γίνεται µοντέλο και ο συµβιβασµός κυριαρχεί. Οι άνθρωποι γίνονται αντικαταστάσιµοι, οι ιδέες το ίδιο. ...Πρόκειται για µια επανάσταση που αναισθητοποιεί. Που µας καλεί να βρισκόµαστε πάντα στο κέντρο, να σκεπτόµαστε ήπια, να κρύβουµε τα πιστεύω µας ώστε να γίνουµε όντα αντικαταστάσιµα, εύκολα διαχειρίσιµα. Πάνω από όλα, να µην διαταράσσουµε τίποτα, να µην εφευρίσκουµε τίποτα που θα µπορούσε να διασαλεύσει την κοινωνική και οικονοµική τάξη.




Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:


-Τι εννοείτε µε τον όρο «µετριοκρατία»;
Δεν υπάρχει άλλη λέξη που να παραπέµπει σε αυτό που είναι «µέσο», από τη λέξη «µετριότητα». Η λέξη «ανωτερότητα» παραπέµπει σε ό,τι είναι ανώτερο, η λέξη «κατωτερότητα» σε ό, τι είναι κατώτερο, αλλά «µεσότητα» δεν υπάρχει. Ωστόσο, υπάρχει µια σημασιολογική διάκριση ανάμεσα στο µέσο και τo µέτριο, γιατί το µέσο είναι συνήθως µια αφηρηµένη έννοια: το µέσο εισόδηµα, η µέση ικανότητα, δηλαδή µια θέση κάπου στη µέση µιας κλίµακας αξιών. Το µέτριο όµως είναι το µέσο στην πράξη. Η µετριoκρατία είναι λοιπόν ένα καθεστώς όπου το µέσο γίνεται κυρίαρχο πρότυπο που πρέπει να εφαρµοστεί. Είναι η κυριαρχία του µέτριου, σαν λειτουργικό µοντέλο. Επισηµαίνοντας τα παραπάνω δεν έχω σκοπό να καταδικάσω κανέναν, αλλά να κατανοήσω τη φύση της υποχρέωσης του να είναι κανείς µέτριος, που σήµερα βαραίνει ανθρώπους που δεν είναι κατ’ ανάγκη φτιαγµένοι για να είναι.


-Τι είναι αυτή η υποχρέωση; Από πού προέρχεται;
Η µετριοκρατία προέρχεται από τη διαφοροποίηση και την εκβιοµηχάνιση της εργασίας που µετέτρεψαν τα επαγγέλµατα σε θέσεις εργασίας. Ο Μαρξ το έχει περιγράψει από το 1849. Με τη υποβάθµιση της εργασίας σε “εργατική δύναµη” αρχικά, “εργατικό κόστος” στη συνέχεια, ο καπιταλισµός την απονεύρωσε, φτάνοντας την ειδίκευση και την τυποποίηση στα άκρα. Τα επαγγέλµατα σταδιακά χάνονται και η εργασία καταλήγει να είναι µια άψυχη παροχή. Για ένα µεγάλο αριθµό µισθωτών, που περνούν αδιάφορα από τη µία θέση εργασίας στην άλλη, η εργασία έχει υποβαθµιστεί σε µέσο επιβίωσης και µόνο. Μέσες παροχές, µέσα αποτελέσµατα, ο στόχος είναι εργαζόµενοι εύκολα αντικαταστάσιµοι, µέσα σε µεγάλες παραγωγικές µονάδες που διαφεύγουν από τον έλεγχο σχεδόν των πάντων, εκτός από εκείνους που τις έχουν σχεδιάσει και τις εκμεταλλεύονται.


-Εκτός από τη µετριοκρατία, τονίζετε εξίσου την ισχυροποίηση της «διακυβέρνησης».
Αυτή είναι η πολιτική πλευρά της γένεσης της µετριoκρατίας. Φαινοµενικά ακίνδυνος, ο όρος «διακυβέρνηση» εισήχθη από τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τους συνεργάτες της, στα 80ς. Στην πράξη επρόκειτο για την εφαρµογή στο Κράτος-υπό το πρόσχηµα της εξυγίανσης των δηµοσίων οργανισµών- µεθόδων διαχείρισης των ιδιωτικών επιχειρήσεων, που θεωρούνταν πιο αποτελεσµατικές. Η διακυβέρνηση, η οποία άνθισε στη συνέχεια, είναι µια µορφή νεοφιλελεύθερης διαχείρισης του κράτους που χαρακτηρίζεται από την απορρύθµιση και την ιδιωτικοποίηση των δηµόσιων υπηρεσιών και την προσαρµογή δηµόσιων οργανισµών στις ανάγκες των επιχειρήσεων. Από την πολιτική λοιπόν περάσαµε στη διακυβέρνηση, την οποία κάποιοι έχουν την τάση να συγχέουν µε τη δηµοκρατία, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Σε ένα σύστηµα διακυβέρνησης, η πολιτική πράξη µειώνεται σε διαχείριση, σε αυτό που τα εγχειρίδια του µάνατζµεντ αποκαλούν «επίλυση προβληµάτων»: την αναζήτηση άµεσης λύσης στο άµεσο πρόβληµα, κάτι το οποίο αποκλείει κάθε µακροπρόθεσµο προβληµατισµό βασισµένο σε αρχές, κάθε δηµόσια συζήτηση κάποιου πολιτικού οράµατος. Σε καθεστώς διακυβέρνησης, καλούµαστε να γίνουµε µικροί υπάκουοι εταίροι, που θα υλοποιήσουν µε ακρίβεια τη «µέση» οπτική του κόσµου, µε µόνη προσέγγιση αυτή του φιλελευθερισµού.


-Άρα, το να είσαι µέτριος, δεν σηµαίνει να είσαι ανίκανος.
Όχι. Το σύστηµα ενθαρρύνει την άνοδο προσώπων µε µέσες ικανότητες σε βάρος των πολύ ικανών ή των τελείως ανίκανων. Των τελείως ανίκανων γιατί δεν θα κάνουν τη δουλειά, των πολύ ικανών γιατί υπάρχει κίνδυνος να αµφισβητήσουν το σύστηµα και τις παραδοχές του. Ο µέτριος πρέπει να έχει χρήσιµες γνώσεις τέτοιες όµως που να µην τον οδηγούν στην αµφισβήτηση της δικής του ιδεολογικής βάσης. To κριτικό πνεύµα φοβίζει, επειδή κάνει την εµφάνιση του ανά πάσα στιγµή, σε κάθε θέµα, είναι ανοιχτό στην αµφιβολία και πάντα υποκείµενο στις δικές του αναζητήσεις. Ενώ ο µέτριος αρκεί να «παίζει το παιχνίδι».


-Τι εννοείτε;
Το «Παίζω το παιχνίδι» είναι µια ανεπαρκής έκφραση γιατί περιέχει την ίδια λέξη δύο φορές, συνδεδεµένη µε ένα άρθρο, δηλαδή µια ταυτολογία. Είναι µια έκφραση ευχάριστη, µπανάλ και κάπως παιχνιδιάρικη. Όμως «παίζω το παιχνίδι» θέλει να πει ότι αποδέχοµαι τις επίσηµες πρακτικές που εξυπηρετούν κοντόφθαλµα συµφέροντα, υπόκειµαι σε κανόνες, κάνοντας τα στραβά µάτια στο ανείπωτο και το απροσδόκητο που τους διέπει. Παίζω το παιχνίδι θα πει να µην αναφέρω αυτό το όνοµα σε αυτή την έκθεση, να αγνοήσω εκείνο, να µην αναφέρω το άλλο, δίνοντας την ευκαιρία σε αυτόν που αυθαιρετεί να κυριαρχήσει. Τελικά, το «παίζω το παιχνίδι» έχει σαν αποτέλεσµα τη δηµιουργία διεφθαρµένων οργανισµών. Η διαφθορά φτάνει στα όρια της, όταν οι µετέχοντες δεν γνωρίζουν καν ότι είναι διεφθαρµένοι. Όταν οι φαρµακευτικές εταιρείες διαβεβαιώνουν ότι θεραπεύουν, καρκίνους του προστάτη που δεν αναµένεται να αναπτυχθούν επικίνδυνα πριν οι ασθενείς γίνουν 130 χρονών. Όταν το πανεπιστήµιο εκπαιδεύει τους φοιτητές όχι για να γίνουν ελεύθερα πνεύµατα, αλλά ειδικοί έτοιµoι να αποτελέσουν χρηστικά όργανα. Ο πρύτανης του Πανεπιστηµίου του Μόντρεαλ, δήλωσε- λες και κάτι τέτοιο είναι προφανές- το φθινόπωρο του 2011: «Τα µυαλά πρέπει να εναρµονίζονται µε τις ανάγκες των επιχειρήσεων». Των επιχειρήσεων που κατέχουν θέσεις στο συµβούλιο διοίκησης του πανεπιστηµίου, ακόµα και αν αυτό εξακολουθεί να χρηµατοδοτείται σε µεγάλο βαθµό από το κράτος. Ο πρύτανης του µεγαλύτερου γαλλόφωνου Πανεπιστηµίου επανέλαβε, σχεδόν αυτολεξεί, τα λόγια του Patrick Le Lay, Διευθύνοντος Συµβούλου της TF1(γαλλικό κανάλι τηλεόρασης), που δήλωσε το 2004 ότι τo κανάλι του θα πουλήσει «χρόνο διαθέσιµου εγκεφάλου» στην Coca-Cola.(σηµ. µτφ: Εννοούσε ότι το πρόγραµµα που θα προηγείτο θα ήταν τέτοιο ώστε να µην προβληµατίζεται ο τηλεθεατής και να έχει µυαλό «διαθέσιµο» στα µηνύµατα της διαφήµισης)


- «Παίζω το παιχνίδι» είναι επίσης, ότι και αν κάνουµε να υιοθετούµε τη γλώσσα των ιδιωτικών επιχειρήσεων...
Στα πλαίσια της διακυβέρνησης, οι δηµόσιες υπηρεσίες εξαφανίζονται µαζί µε την ορολογία τους. Ο ασθενής του νοσοκοµείου, ο χρήστης του τρένου ή του µετρό, ο ακροατής σε µια αίθουσα συναυλιών, ο συνδροµητής ενός µουσείου, όλοι γίνονται «πελάτες». Στο κρατικό ραδιόφωνο του Κεµπέκ, ένας δηµοσιογράφος που ασχολείται µε πολιτιστικά θέµατα µε ρώτησε πρόσφατα αν ήµουν «καταναλωτής θεάτρου». Και η Εθνική Βιβλιοθήκη, όταν καθυστερώ να επιστρέψω βιβλία που δανείστηκα, µου στέλνει email που ξεκινά µε τις λέξεις :«Αγαπητέ πελάτη». Αυτές οι λέξεις δεν είναι ανώδυνες. Είναι αποκαλυπτικές. Λένε πολλά για την «επανάσταση που αναισθητοποιεί» που ζούµε σήµερα.


-Τοποθετείτε τους ειδικούς στο επίκεντρο της Μετριοκρατίας. Γιατί;
Ο ειδικός είναι συχνά µέτριος µε την έννοια που έχω ορίσει. Δεν είναι ανίκανος, αλλά διαμορφώνει τη σκέψη του σύµφωνα µε το συµφέρον εκείνων που την χρησιµοποιούν. Παρέχει τα πρακτικά ή θεωρητικά δεδοµένα τα οποία έχουν ανάγκη αυτοί που τον πληρώνουν για να νοµιµοποιούνται. Για την εξουσία, είναι αυτός, διαµέσου του οποίου επιβάλλεται η καθεστηκυία τάξη. Ο ειδικός εγκλωβίζεται στο πλαίσιο που είναι επιθυµητό από κάποια επιχείρηση, κάποια βιοµηχανία, κάποιο ιδιωτικό συµφέρον. Δεν περιλαµβάνει την Coca-Cola σε µια µελέτη για την παχυσαρκία, επειδή η εταιρία χρηµατοδότησε τη µελέτη. Επιβεβαιώνει ότι οι µεταβολές του κλίµατος δεν συνδέονται µε τη βιοµηχανική δραστηριότητα, επειδή η Exxon Mobil επιδοτεί την έρευνα. Χρειαζόµαστε ένα νέο Μολιέρο για να έχουν οι ειδικοί την τύχη που ο συγγραφέας του “Κατά Φαντασίαν Ασθενούς” επιφύλαξε στους γιατρούς του καιρού του.


-Η µετριοκρατία δεν οδηγεί στο ξεθώριασµα του πολιτικού λόγου;
Όπως ήταν αναµενόµενο, είναι το κέντρο, το µέσο, ο µέσος όρος που κυριαρχούν στην πολιτική σκέψη. Οι διαφορές ανάµεσα στον λόγο των µεν και των δε είναι ελάχιστες. Στην προσπάθεια διαφοροποίησης τα σύµβολα αποκλίνουν περισσότερο από ότι οι ιδεολογίες. Τα «ισορροπηµένα µέτρα», η «χρυσή τοµή», και ο «συµβιβασµός» έχουν εξελιχθεί σε έννοιες- φετίχ. Αυτή είναι η πολιτική τάξη του ακραίου κέντρου, η θέση του οποίου δεν αντιστοιχεί σε ένα σηµείο κάπου στη µέση του άξονα αριστερά-δεξιά, αφού αποβλέπει στην εξαφάνιση του ίδιου του άξονα, σε όφελος της µιας και µόνης προσέγγισης και της µιας και µόνης λογικής. Σε αυτό το περιβάλλον µετριότητας, βασιλεύει η απάτη. Οι κυβερνώντες εκλέγονται µε µια πολιτική γραµµή και ακολουθούν άλλη µετά την εκλογή τους, οι ψηφοφόροι χρησιµοποιούν τις δηµοτικές εκλογές για να διαµαρτυρηθούν κατά της εθνικής πολιτικής, ή ψηφίζουν Εθνικό Μέτωπο για να εκφράσουν το θυµό τους, τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης ευνοούν αυτές τις συµπεριφορές και ενδιαφέρονται µόνο για τη στρατηγική των πρωταγωνιστών. Κανένα όραµα για το µέλλον, όλα το πολιτικό παιχνίδι είναι βραχυπρόθεσµο, εξαντλείται σε διαρκείς
µικροπαρεµβάσεις.


-Πως θα αντισταθούµε στην µετριοκρατία;
Ας αντισταθούµε πρώτα στο γεύµα στο οποίο µας προσκαλούν, στους µικρούς πειρασµούς, µέσω των οποίων µπορούµε και εµείς να µπούµε στο παιχνίδι. Ας πούµε Οχι. Όχι, δεν θα αναλάβω αυτή τη θέση, όχι, δεν θα δεχθώ αυτή την προσφορά, παραχωρώ αυτό το πλεονέκτηµα ή αυτή την αναγνώριση, επειδή είναι τοξική. Η αντίσταση µε αυτή την έννοια δεν είναι εύκολη, είναι κάτι σαν ασκητισµός. Η επιστροφή στην κουλτούρα και τη διανόηση είναι επίσης µια αναγκαιότητα. Εάν ξαναρχίσουµε να διαβάζουµε, να σκεπτόµαστε, να επιβεβαιώνουµε την αξία των ιδεών που σαρώθηκαν στις µέρες µας σαν να ήταν ασήµαντες, αν ξαναψεκάσουµε µε λογική εκεί που αυτή έχει χαθεί και σταµατήσουµε να µένουµε στο περιθώριο, προχωρούµε πολιτικά. Δεν είναι τυχαίο που η ίδια η γλώσσα δέχεται επίθεση σήµερα. Ας την βοηθήσουµε.




*Ο Alain Denault διδάσκει κριτική σκέψη στις πολιτικές επιστήµες, στο Πανεπιστήµιο του Μοντρεαλ και είναι διευθυντής προγράµµατος στο Διεθνές Ινστιτούτο Φιλοσοφίας στο Παρίσι.


Πρωτότυπη πηγή:
http://www.telerama.fr/idees/en-politique-comme-dans-les-entreprises-les-mediocres-ont-pris-le- pouvoir,135205.php

Απόδοση: Σ. Λάβδας


readers  589


Σχόλια (1)


Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος 3 Αυγ 2017, 19:33
...Ένα άρθρο διαμάντι! Απάντησε στα πολλά "όχι" μου, στον "ασκητισμό" μου, την "αντιδημοτικότητα" μου, την πολλές φορές "εριστική" μου στάση και την "πολυλογία" μου. Ακόμη για τις άπειρες φορές μετανιώματος και την εμετική μου διάθεση ύστερα από άλλες τόσες μετριοπαθείς συμπεριφορές μου και βουβαμάρα κατ' απαίτηση του σαβουάρ βιβρ και της ανάγκης...
Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου