Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/8/2017

«Χιροσίμα Αγάπη μου» από το Cine - Δράση της Τετάρτης!

Τετάρτη 9 Αυγούστου, 9:00μμ, Β΄ Γυμνάσιο Βριλησσίων (Ταϋγέτου και Ξάνθης)

Από τα ελάχιστα αγέραστα αριστουργήματα της 7ης Τέχνης, κορυφαίο ορόσημο της μοντέρνας, «ενήλικης» εποχής της. Ποιητική και άκρως εξομολογητική ελεγεία που με αφορμή ένα σπαρακτικό ερωτικό ειδύλλιο αναπτύσσει έναν έξοχο στοχασμό πάνω στο παρελθόν και το παρόν, το βάρος της Ιστορίας, τη μνήμη και τα παιχνίδια της, το εφήμερο της ζωής, το αμετάκλητο του θανάτου, την απώλεια, τις διαψεύσεις, τον έρωτα και την προσωπική και συλλογική οδύνη που προκαλεί ο πόλεμος.

Μια τριαντατετράχρονη γαλλίδα ηθοποιός (Emmanuelle Riva) βρίσκεται στη Χιροσίμα συμμετέχοντας σε μια διεθνή ταινία για την ειρήνη. Εκεί γνωρίζει έναν τριανταεξάχρονο γιαπωνέζο αρχιτέκτονα (Eiji Okada) με τον οποίο περνούν μιαν έντονη ερωτική βραδιά στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της, την προπαραμονή της μέρας που η γυναίκα πρόκειται να επιστρέψει στη Γαλλία. Και οι δύο ευκαιριακοί εραστές είναι παντρεμένοι, έχουν παιδιά και ζουν μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Στη διάρκεια σχεδόν ενός εικοσιτετραώρου, οι δύο εραστές κινούνται μαζί ή χωριστά σε διάφορους εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της πόλης: στο ξενοδοχείο, όπου κάνουν έρωτα, στον δημόσιο χώρο όπου γυρίζονται σκηνές της ταινίας, στο σπίτι του άνδρα, όπου ξανακάνουν έρωτα, σε ένα τεϊοποτείο, όπου περνούν μεγάλο μέρος της νύχτας, στους νυχτερινούς δρόμους της πόλης, στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, σε ένα κέντρο διασκέδασης με το όνομα Casablanca και, τέλος, πάλι στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Στη διάρκεια αυτού του εικοσιτετραώρου, η ένταση και η αγωνία για την έκβαση της σχέσης τους, για το αν θα ξαναϊδωθούν κάποτε, κορυφώνονται, καθώς εξομολογούνται ο ένας στον άλλο την προηγουμένη ζωή τους.

Εκείνος, πολέμησε στον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και παρά το γεγονός ότι απουσίαζε από την πόλη όταν η βόμβα ισοπέδωνε τα πάντα, τα έζησε μέσα από τις διηγήσεις της οικογένειας του. Τώρα ανακαλεί στη μνήμη του τις τραγικές συνέπειες αυτής της φρικαλεότητας και τις διηγείται στη σύντροφο του. Εκείνη θυμάται και αφηγείται διεξοδικά τη δική της τραγική εμπειρία από τον πόλεμο. Στα δεκαοχτώ της χρόνια, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, στη γενέτειρα της Νεβέρ, μια γαλλική κωμόπολη, ερωτεύθηκε έναν εικοσιτριάχρονο γερμανό στρατιώτη και έζησε μαζί του τον πρώτο της μεγάλο έρωτα επί δυο χρόνια. Με την απελευθέρωση οι συμπατριώτες της σκότωσαν τον εχθρό εραστή της και ατίμασαν την ίδια, που έμεινε για καιρό φυλακισμένη από τον πατέρα της σε ένα κελάρι. Η ταινία τελειώνει λίγο πριν από τη στιγμή που η γυναίκα πρέπει να φύγει για τη Γαλλία, χωρίς οι θεατές να μάθουν αν η ηρωίδα φεύγει ή μένει στη Χιροσίμα με τον εραστή της.

Αν και τα περισσότερα στοιχεία ευνοούν την «αρνητική» εκδοχή, το τέλος παραμένει εκκρεμές. Η επαναλαμβανόμενη, σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, κατηγορηματική φράση του γιαπωνέζου προς τη γαλλίδα «Τίποτε δεν είδες στη Χιροσίμα», ενισχυμένη από τις εικόνες καταστροφής της πόλης τονίζουν και την διάρκεια του μεταξύ τους δράματος. Ανεξάρτητα αν η γυναίκα φύγει ή μείνει στην πόλη, θα εξακολουθήσει να μην έχει δει τίποτε από την καταστροφή της. Όπου και να κατοικεί θα ζει πάντα στη Νεβέρ, όπως και εκείνος ακόμα και αν την ακολουθήσει στην πόλη της θα ζει πάντα στη Χιροσίμα. Και αυτό επειδή όποιος έζησε τη φρίκη δεν μπορεί να λυτρωθεί από αυτήν. Ούτε καν να τη μεταδώσει στον άλλο στις πραγματικές της διαστάσεις. Ο έρωτας τους λειτουργεί ως ισχυρότατη ψευδαίσθηση, που φαίνεται να υπερνικά, έστω προσωρινά, το παρελθόν, τελικά όμως ούτε και αυτός μπορεί να τους λυτρώσει από τις οδυνηρές εμπειρίες του παρελθόντος. Καθώς οι ήρωες της ταινίας έζησαν, ως ιστορικά υποκείμενα τα συλλογικά συμβάντα, έχουν σημαδευτεί, πάσχουν και θα πάσχουν για πάντα από την οδυνηρή ανάμνηση τους. Όσο και να επιθυμούν να λυτρωθούν, αυτό είναι αδύνατον, καθώς παρελθόν και παρόν περιπλέκονται και ενοποιούνται στην ταραγμένη συνείδηση τους.

Το «Χιροσίμα αγάπη μου», θεωρείται η απαρχή του γαλλικού Νέου Κύματος και είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Alain Resnais που μέχρι τότε είχε ασχοληθεί με το γύρισμα θαυμάσιων ντοκιμαντέρ όπως το «Η νύχτα και η καταχνιά» (που έχουμε προβάλει στο Cine-Δράση). Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί την επανάληψη και την επιστροφή στα ίδια μοτίβα για να ανακαλύψει την αλήθεια, άλλοτε με μικρές παραλλαγές, άλλοτε με αντιφάσεις, όπως οι συνεχείς αλλαγές επιθυμίας της γυναίκας: να μείνει, να φύγει, να θυμηθεί, να ξεχάσει, βασιζόμενος όχι τόσο στα ίδια τα γεγονότα όσο στον αντίκτυπο τους.

Το φιλμ δημιουργήθηκε πάνω στο καθαρά λογοτεχνικό, υποψήφιο για Όσκαρ σενάριο της μεγάλης Γαλλίδας συγγραφέα και σκηνοθέτη Marguerite Duras. Η υπέροχη και διακριτική γαλλίδα ηθοποιός, Emmanuelle Riva, που πρόσφατα απολαύσαμε στην αριστουργηματική «Αγάπη» του Χάνεκε και η οποία κάνει εδώ το πρωταγωνιστικό της ντεμπούτο, δίνει μια έξοχη ερμηνεία. Το λυρικό και θλιμμένο κλίμα του φιλμ ενισχύεται από το συγκλονιστικό σάουντρακ των Georges Delerue και Giovanni Fusco. Αποτέλεσμα μια ταινία στην οποία εικόνα, μουσική, διάλογοι και αφήγηση δένονται σε ένα τέλειο σύνολο που της επιτρέπει να παραμένει μέχρι σήμερα το ίδιο συναρπαστική, όταν ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος κινηματογράφος, έχει μετατρέψει την τεχνολογία σε αυτοσκοπό και παράγει έργα χωρίς καλλιτεχνική αξία, ξεχνώντας την ουσία της κινηματογραφικής τέχνης.

Πενήντα πέντε χρόνια μετά, η αφηγηματική γλώσσα του Resnais παραμένει μοναδική, ξεχωριστή, καινοτόμα.


Γαλλία-Ιαπωνία, 1959. Διάρκεια 90΄. Σενάριο: Marguerite Duras. Σκηνοθεσία: Alain Resnais. Πρωταγωνιστούν: Emmanuelle Riva, Eiji Okada, Stella Dassas, Pierre Barbaud, Bernard Fresson. Φωτογραφία: Michio Takahashi, Sacha Vierny. Μουσική: Georges Delerue, Giovanni Fusco.



*Οι καλοκαιρινές προβολές του Cine-Δράση πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη, όλο το καλοκαίρι, στις 9.00 το βράδυ, στον προαύλιο χώρο του 2ου Γυμνάσιου Βριλησσίων, Ταϋγέτου και Ξάνθης. Την Τετάρτη 16 Αυγούστου δεν θα υπάρξει προβολή!


readers  90


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2017 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Στην αόριστη αγάπη για την ανθρωπότητα, αγαπάς σχεδόν πάντα μονάχα τον εαυτό σου.


Τα σχόλια σας...
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;10/10/2017 Παπαχριστοδούλου Μαρίνα
Έχω και εγώ σοβαρές επιφυλάξεις για το άρθρο αυτό. Δεν είναι ακριβώς τα ζητήματα που βάζει ο Ορέστης που με απασχολούν, ούτε ξέρω να πω αν είναι καλύτερα αυτή την περίοδο να ζήσει η Καταλονία μακριά ή μέσα στην Ισπανία. Είναι το γεγονός ότι τόσο Régis de Castelnau όσο και ο Μπελαντής (λιγότερο) οι οποίοι και προφανώς έχουν καταλήξει ότι η Καταλονία πρέπει να μείνει στην αγκαλιά της κραταιής Ισπανίας ή καλύτερα είναι ενάντια στις αποσχιστικές τάσεις, αντιμετωπίζουν το θέμα με απίστευτη μονομέρεια. Μάλιστα στο άρθρο του Castelnau μπορώ να πω ότι διακρίνω μια υποτιμητική, σχεδόν ρατσιστική αντίληψη προς τους νότιους και τους "αριστερούς", ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σήμερα. Μου θύμισε κάτι από την ανωτερότητα των προηγμένων βόρειων ενάντια στους καθυστερημένους νότιους για να μην θυμηθώ την αποικιοκρατία κοκ. Αλλά οι κύριες επιφυλάξεις μου είναι τρεις: Πρώτον: κανένας από τους δύο δεν αναφέρεται στο όργιο αυταρχισμού και αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς από την κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας (και κατ΄ επέκταση στους σχετικούς χειρισμούς της ΕΕ) απέναντι στους Καταλανούς, στάση στην οποία κανένας προοδευτικός άνθρωπος και πολύ περισσότερο σχολιαστής δεν μπορεί να αγνοεί . Η άποψή μου, που νομίζω ότι είναι κεντρική θέση της Δράσης ότι «δεν θέλουμε τίποτα, ούτε το καλύτερο ούτε το χειρότερο για μας αν δεν συμμετέχουμε στην απόφασή του» και από αυτή την άποψη δεν είναι να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε στο δικαίωμα των Καταλανών στην αυτοδιάθεση, αλλά να συμφωνήσουμε απόλυτα στο δικαίωμα τους να αποφασίζουν για την αυτοδιάθεση ή όχι. Τέλος διάβασα κάπου ότι τόσο η στάση της κυβέρνησης Ραχόι, όσο και της ΕΕ είναι για να διδάσκονται στα πανεπιστήμια, στις σχολές πολιτικών επιστημών ως παραδείγματα του τι πρέπει να κάνεις για να πετύχεις αυτό που δεν θέλεις. Το λέω εδώ για να σημειώσω ότι ΕΕ και Ραχόι αυτό ήθελαν και όχι δεν ήθελαν και αυτή τη διάσταση την δίνει ο Castelnau, όχι όμως με πολύ πειστικό τρόπο. Δεύτερον: Το γεγονός ότι υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα που παραπέμπουν στην καταστροφική εξέλιξη αποσχιστικών κινημάτων (πχ Γιουγκοσλαβία , Ουκρανία ), δεν σημαίνει ότι εμείς συλλήβδην θα είμαστε κατά των αιτημάτων και κινημάτων αυτοδιάθεσης. Και στο κάτω-κάτω είναι δύο διαφορετικά ζητήματα. Ένα να επιλέξει ένας λαός πως θέλει να ζήσει, μέσα σε ποιο πλαίσιο. Δικαίωμα του αναφαίρετο. Και ένα δεύτερο να προσπαθήσει να εμποδίσει τις έξωθεν επεμβάσεις. Ανεδαφικό σήμερα; Μάλλον δύσκολο, αλλά δεν βλέπω και άλλο τρόπο. Ούτε είναι δικαιολογία ότι ο Κάρλας Πουτσντεμόν είναι συντηρητικός άρα δεν μπορούμε ως προοδευτικοί να συντασσόμαστε με το αίτημα του. Ένα αίτημα είναι αυθύπαρκτο και ως τέτοιο πρέπει να κρίνεται. Συνυπολογίζεις πολλούς παράγοντες για να πεις αν είσαι υπέρ ή κατά. Ποια συμφέροντα εξυπηρετεί κυρίως κλπ, και μετά ας το υποστηρίζει όποιος θέλει. Τρίτο: Υπάρχει μία πλευρά της πολιτικής ζωής στην Ισπανία που αποσιωπάται αν και σε αυτήν εδράζονται πολλά από τα κακώς κείμενα που παρακολουθούμε να συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Πρόκειται για το γεγονός ότι μια δικτατορία που κράτησε 39 ολόκληρα χρόνια καταλύθηκε χωρίς να ανοίξει μύτη, χωρίς να υπάρξει κανενός είδους αποχουντοποίηση. Όλοι έμειναν στη θέση τους και συνέχισαν να κάνουν τη δουλειά τους όπως την ήξεραν. Οι στρατιωτικοί στο στρατό, οι αστυνομικοί στην αστυνομία, οι παπάδες στην εκκλησία (μεγάλο στήριγμα της δικτατορίας και πολύ το απόλαυσε η εκκλησία αυτό) κοκ. Οι δικοί μας χουντικοί, που παρεμπιπτόντως φαντάζουν αγγελάκια μπροστά στους Ισπανούς, με κάποιον τρόπο έστω περιορισμένο τιμωρήθηκαν. Εκεί τίποτα. Μόλις τον τελευταίο καιρό γίνονται προσπάθειες να αντιμετωπιστεί το θέμα. Ακούγονται όλο και περισσότερες φωνές, γίνονται και κάποια πράγματα, όχι τόσο εξ αιτίας του παρελθόντος, αλλά εξ αιτίας της δράσης όλων αυτών σήμερα. Ως συνέπεια αυτού είναι φυσικό να υπάρχει τόσος αυταρχισμός εκεί. Φυσικό όσο και απαράδεκτο.
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Ορέστης Ηλίας
Από αυτούς που χαίρουν της συντροφικής εκτίμησης του Μπελαντή, κανένας δεν είπε ότι το καταλανικό εθνικό ζήτημα είναι σπόρος του σοσιαλιστικού μέλλοντος..(μακάρι να γίνει) Όμως, είναι κρίσιμο να συνεχιστεί η κοινωνική διάσταση του κινήματος απέναντι στην αμιγώς εθνική. Οι επιτροπές και συντονισμοί που στήθηκαν σε χώρους δουλειάς, γειτονιές και πανεπιστήμια για την διασφάλιση του δημοψηφίσματος είναι κύτταρα που κρίνουν στη συνέχεια το τι είδους ανεξαρτησία θέλουν "οι από κάτω", για να μην περιοριστεί όλο αυτό το κίνημα σε μια απλή αλλαγή σημαίας. Άρα, ας μην βιαζόμαστε στις αναλύσεις διότι το εθνικό μετατρέπεται πολλές φορές σε ταξικό. Παράδειγμα το Brexit, όλοι οι αναλυτές έγραφαν σεντόνια για τον εθνικισμό των Άγγλων και ότι εμπιστεύονται την πλούσια οικονομία τους γι' αυτό ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ πριν ενάμισι χρόνο, όμως οι τελευταίες εκλογές (Ιούνιος 2017) έδειξαν στροφή προς τα αριστερά, πτώση των εκφραστών της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και πλήρη εξαφάνιση των εθνικιστών. Είναι οι αγώνες των απλών καθημερινών ανθρώπων που μπορούν να μετατρέπουν ακόμα και "ψευτοδημοψηφίσματα" σε κρίση κυριαρχίας της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Και αυτό είναι κάτι που το θέλουμε όλοι όσοι βάζουμε τον εαυτό μας στους "από τα κάτω".
ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ, Η ΙΣΠΑΝΙΑ;9/10/2017 Γιάννης Τσούτσιας
Δεν τα λέει μόνο ο Castelnau. Τα λέει π.χ. και ο Μπελαντής. Επισημαίνοντας μάλιστα, ότι "...μου προξενεί μεγάλη εντύπωση η εξής αντίφαση: πολιτικά και ιδεολογικά ρεύματα της Αριστεράς, στα οποία έχω συντροφική εκτίμηση αλλά διαφωνώ μαζί τους ιδεολογικά, που στην Ελλάδα ή αλλού αισθάνονται ρίγος ή ψυχική απώθηση, όταν εκφέρονται οι λέξεις «εθνικό ζήτημα», «πατρίδα» ή «εθνική ανεξαρτησία» (σε ένα έθνος-κράτος που υπάρχει εδώ και δύο αιώνες), αντιστρέφουν τελείως την οπτική τους, όταν πρόκειται για την καταλανική εθνότητα. Η μια εθνότητα (η δική μας) είναι αυτόχρημα καπιταλιστική, η άλλη φέρει τον σπόρο του σοσιαλιστικού μέλλοντος. Πόση λογική, πολιτική και θεωρητική συνοχή υπάρχει ανάμεσα στις δύο ταυτόχρονες αυτές τοποθετήσεις;" Όλο το άρθρο: pandiera.gr Για την υπόθεση της Καταλονίας -μια πολύ διαφορετική άποψη. Του Δημήτρη Μπελαντή. 9/10/2017


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Κάθε Τρίτη, από τις 20:30 μέχρι τις 22:00 το στέκι της Δράσης είναι ανοιχτό, ενώ παράλληλα, λειτουργεί και η δανειστική βιβλιοθήκη της "Δράσης"




   
© 2006 - 2017 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου