Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
21/3/2019

Ο Βριλησσιώτης ποιητής Χρήστος Βατούσιος μιλάει στην Σοφία Πολίτου-Βερβέρη για την ποίηση

Αφορμή, η νέα του ποιητική συλλογή "Μάρτυς μου ο Μάρτης", από τις εκδόσεις manifesto


Από ποια ηλικία θυμάστε τον εαυτό σας να διαβάζει ποίηση;

Δεν νομίζω ότι είμαι το κλασικό παράδειγμα. Μάλλον καθυστέρησα να τη διαβάσω, ίσως καλλίτερα να την αισθανθώ μέσω της ανάγνωσης. Όμως την τραγουδούσα χωρίς να το ξέρω, από μια έμφυτη κλίση προς την ωδή, την οποία διατηρώ -ευτυχώς- ως σήμερα. Πιστεύω ότι τα τραγούδια μας περιέχουν πολύ βαθιά και καθαρή ποίηση.

Η ποίηση πρέπει να είναι ένα καθαρόαιμο εργαλείο αισθητικής ή οφείλει να υπηρετεί και τον κοινωνικό προβληματισμό;

Ούτως ή άλλως η αισθητική μας προβληματίζει ή θα έπρεπε να μας προβληματίζει και να οδηγεί τον πολυτάραχο βίο μας. Ό,τι ζούμε, γράφουμε ή δημιουργούμε είναι αποτέλεσμα αισθητικής ή μη.

Πώς αισθάνεστε την ποίηση στη ζωή σας, ως ερωμένη, ως μητριά ή ως συνοδοιπόρο; Κάτι άλλο;

Με εγκλωβίζετε... Μάλλον Μητέρα κι Αδελφή. Με την προοπτική του προσώπου, ιδιότητας, στοιχείου που με περιέχει στο βαθμό που αδυνατείς να ξεχωρίσεις τον εαυτό σου.



Στην ποίησή σας συναντάμε γραφές που παίζουν με τις αντιθέσεις, μέσα στην ίδια εικόνα. Είναι μια συνειδητή σας επιλογή αυτό ή βγαίνει αυθόρμητα κατά την ώρα της ποιητικής σύνθεσης;

Πολλές φορές μου συμβαίνει να έχω μια εικόνα, σκέψη ή ιδέα που προσπαθώ να αποτυπώσω με σχετική θα έλεγα αποτυχία. Για αλλού ξεκινάω και αλλού βρίσκομαι. Όπως και στη ζωή. Τελικά, αναγνωρίζοντας πως όλο αυτό με ξεπερνάει, αφήνομαι και νομίζω πως έχει ενδιαφέρον.

Λύπη, θλίψη, μάτια, αλυχτώ, Ελένη και Κωνσταντίνα. Λέξεις που σημειώσαμε διαβάζοντας το πρόσφατο ποιητικό έργο σας. Μιλήστε μας για την καθεμιά από αυτές τις λέξεις μέσα στα ποιήματά σας.

Οι λέξεις φαίνονται αρχικά ως εργαλεία σύνθεσης, αλλά κάποιες κουβαλάνε ένα ειδικό βάρος όση κατάχρηση κι αν έχουν υποστεί. Έτσι η λύπη και η θλίψη μπορούν να αποτυπώσουν κάτι στιγμιαίο αλλά και κάτι απροσδιόριστα βαθύ, ενώ τα μάτια μπορούν να φωτίσουν κόσμους, αφόρητους καθ' όλες τις έννοιες.
Όσον αφορά τα γυναικεία ονόματα, τα χρησιμοποιώ στα γραπτά μου ρεαλιστικά ή συμβολικά, ως αποτέλεσμα του ενδιαφέροντός μου για τη θηλυκή πλευρά των πραγμάτων και φυσικά του εαυτού μου.

Τα ποιήματα της συλλογής σας «Μάρτυς μου ο Μάρτης» προτρέπουν προς κάποια κατεύθυνση, θέση, σκέψη, έχουν μια συγκεκριμένη θεματική ενότητα ή ενότητες ή είναι περισσότερο ένας συνδυασμός καταγραφής εικόνων και εντυπώσεων;

Θα έλεγα ότι αποτελούν μια ενότητα της αισθητικής μου, η οποία εξελίσσεται όπως άλλωστε και εγώ, όχι απαραίτητα και πάντα προς το καλλίτερο.

Μακροσκελή ποιήματα ή ολιγόστιχα; Ομοιοκατάληκτα ή ελεύθερος στίχος; Συναντούμε από όλα τα είδη εδώ, συν ένα με ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο. Ποιες είναι οι επιρροές σας; Έχετε ποιητές που θαυμάζετε το έργο τους ή έχετε επηρεαστεί από αυτό;

Προτιμώ τα ολιγόστιχα με σφιχτή δομή για τη χαρά της αποκάλυψης και επικοινωνώ με τον ελεύθερο ή ομοιοκατάληκτο στίχο αρκεί να απουσιάζει η επιτήδευση της ρίμας. Φυσικά και έχω επηρεαστεί και επηρεάζομαι από ποιητές είτε γράφουν, είτε όχι. Με ενδιαφέρουν κυρίως τα πρόσωπα που ζουν ποιητικά, όπως τα παιδιά και οι κατά κόσμον "τρελοί". Άλλωστε τι άλλο μπορεί να είναι ο ποιητής αν όχι ένα "τρελό παιδί";




Ο Χρήστος Ι. Βατούσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973, όπου και ζει. Εργάζεται στα Βριλήσσια.

Από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» έχουν εκδοθεί οι ποιητικές συλλογές:
–Πεζά και Τροχοφόρα (2009),
–Ρημάτων τύχη (2011),
–Νόμιμη μοίρα (2014)

Από τις εκδόσεις manifesto έχει εκδοθεί η ποιητική συλλογή:
-Μάρτυς μου ο Μάρτης (2019)

Έχουν επίσης εκδοθεί τα θεατρικά του έργα:
–Η ζωή του Δημήτρη εκδόσεις «Γαβριηλίδης» (2012),
–Μια γνωριμία - το μυστικό «24 γράμματα» (2015),
–Θεατρικά διηγήματα εκδόσεις «24 γράμματα» (2017).



Πηγή: https://www.nakasbookhouse.gr, 21-03-2019


readers  247


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Οδυσσέας Ελύτης, 1964
Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος Και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές Και στις φώκιες τις μικρές τα ψιθυρίζει Τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα. Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα Και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών Και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε Κρυφά για ν' ακούν των ερώτων τα θαύματα. Ζαλίζει τ' αγιόκλημα και κατεβαίνω στον κήπο μου Και θάβω τα πτώματα των μυστικών μου νεκρών Και το λώρο το χρυσό των προδομένων Αστέρων τους κόβω να περάσουν στην άβυσσο. Σκουριάζουν τα σίδερα και τιμωρώ τον αιώνα τους Εγώ που δοκίμασα τις μυριάδες αιχμές Κι από γιούλια και ναρκίσσους το καινούργιο Μαχαίρι ετοιμάζω που αρμόζει στους Ήρωες. Γυμνώνω τα στήθη μου και ξαπολυούνται οι άνεμοι Κι ερείπια σαρώνουνε τις χαλασμένες ψυχές Κι απ' τα νέφη τα πυκνά της καθαρίζουν Τη γη, να φανούν τα Λιβάδια τα Πάντερπνα!


Τα σχόλια σας...
Το «αλλότριο» της αλλοτρίωσής μας 9/6/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Ο συγγραφέας του άρθρου τούτου μας μιλάει για το «αλλότριο», το ξένο, το απορριπτέο αν όχι το μισητό από εμάς υποτιθέμενο κράτος «μας», το από τους επάνω φυτεμένο κατά απομίμηση άλλων κρατών της Δύσης διαχρονικά επικυρίαρχων του τόπου μας από τον καιρό της παλιγγενεσίας και δώθε. Οικολόγος και πρωτεργάτης της συνοικιακής κομποστοποίησης στην πόλη μας αλλά και αρχιτέκτονας ο ίδιος, μας φέρνει σαν παράδειγμα το οικιστικό και πολεοδομικό μπάχαλο που βλέπουμε, όσοι ακόμη μπορούμε ακόμη κάτι να βλέπουμε, από την μειωμένη από τον χρόνο όραση, γύρω μας. Το κράτος αυτό αμάσητα αποδεκτό από τους ντόπιους στυλοβάτες και τα τσιράκια τους που κρατούν τα ηνία και προσπαθούν να μας το επιβάλλουν, έρχεται απ’ ευθείας σε συγκρουσιακή αντίθεση με μια γνήσια ελληνικότητα που μαρτυρούν τόσο τα διάσπαρτα μνημεία του τόπου μας αλλά και η ζωντανή μαστοροσύνη στην κληρονομημένη λαϊκή κατοικία, στους πλακόστρωτους δρόμους και σοκάκια, τις κοινές αυλές στις παλιές συνοικίες, στα παραδοσιακά χωριά και σε τμήματα των πόλεων όπου η αντιπαροχή και η αυθαίρετη δόμηση δεν επιτέλεσε ακόμη την εγκληματική της αποστολή! Μια δραστηριότητα της τελευταίας την οποία πληρώσαμε και εξακολουθούμε να πληρώνουμε με θύματα και μεγάλες υλικές καταστροφές. Παράλληλα αρχιτέκτονες ενδοτικοί σε γούστα μιας μπερδεμένης αισθητικής των πελατών τους, μηχανικοί πολλάκις οι ίδιοι αρχιτεκτονίζοντες και ενδοτικοί και αυτοί σε καρμιριές, τσιγκουνιές για εκμεταλλεύσιμο χώρο και εξοικονόμηση υλικών με σοβαρό έλλειμμα γνώσης στατικής, γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα. Κάπως σπάνιες οι εξαιρέσεις όπως π.χ. το λαμπρό παράδειγμα του αρχιτέκτονα Άρη Κωσταντινίδη που όχι μόνο ανέδειξε και ύμνησε την ελληνικότητα της από γενιά σε γενιά δουλεμένης λαϊκής κατοικίας αλλά και σε σοβαρά έργα που ανέλαβε –πολλά από τα ξενοδοχεία «Ξενία» που σήμερα αφέθηκαν να καταρρεύσουν ή αλλοιώθηκαν βάρβαρα- μπόλιασε στην ελληνικότητα τη γνώση που απόκτησε στα ξένα, για απλότητα και λειτουργικότητα πραγματικών φωλεών ανθρώπινης ζωής. Άνισος όμως ο αγώνας. Ο ίδιος αυτοκτόνησε! Το αλλότριο κράτος με τους υπηρέτες του προσπαθεί να διεισδύσει παντού και να επιβάλλει τα «θέλει» του με τα όλα τα μέσα που διαθέτει και ελέγχει, διασπώντας και διαλύοντας τον οικιστικό και κοινωνικό ιστό σε κάθε πόλη, γειτονιά, χωριό με απομόνωση των κατοίκων και σπέρνοντας το ψέμα και τον διχασμό και στις ίδιες τις οικογένειες φυτεύοντες μύριες όσες αντιθέσεις ανάμεσά μας. Άξια η κάθε αντίσταση σ’ αυτό με την όποια συμμετοχή μας στη λύση των πολλών προβλημάτων από τα πιο απλά μέχρι και τα σύνθετα, πάνω στα οποία καθημερινά σκοντάφτουμε. Και όσο για την αλλοτρίωσή μας, αυτή είναι φυσική, αναπόφευκτη και αδιάλειπτη από γεννησιμιού μας μέχρι και την όση ζωή μας απομένει. Το πρόβλημα και όσο περνάει από το χέρι μας είναι να μπορούμε να επιλέγουμε τους αλλοτριωτές μας. Θυμάμαι τον στίχο αλλά όχι και τον ποιητή: “Τόσες χειραψίες τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν είμ’ εγώ»! Θυμάμαι όμως και τον τίτλο ενός έργου που έπαιξε κάποτε ο Γιώργος Αρμένης στο θέατρό του: «Έχω έναν Αμερικάνο στο κεφάλι μου»! Και κάποια σχετική φράση που συνηθίζουν να λένε στο χωριό μου για κάποιον που έρχεται από τα ξένα εντυπωσιασμένος και επιχειρεί άκριτα, αμάσητα και αχώνευτα μια νεωτερικότητα: “Εκεί που πήγε του κάνανε ένεση»! Τώρα όσον αφορά τα ξένα κράτη από τα οποία μας ήρθε και μας φόρεσαν ανερώτητα καπέλο το δικό μας, υπήρξαν και αυτά σχηματισμοί ανάγκης έκφρασης και επιβολής των διαδοχικών νέων και ραγδαίων κοινωνικοοικονομικών αλλαγών του 19ου και του 1ου μισού του 20ού αιώνα που αναφέρει ο συγγραφέας και για το σχηματισμό τους δανείστηκαν στοιχεία και πρότυπα από την ελληνική, ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή περίοδο όπως αυτά περιγράφονται στα βιβλία τέχνης, τα νομικά κ.ά. ενώ εδώ η σκυτάλη πέρασε φυσικά και αβίαστα στη λαϊκή βάση με το γούστο, το ήθος την οργάνωση και τους θεσμούς τους οποίους συστηματικά περιφρονούν και πολλαπλά καταπιέζουν…


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το στέκι της «Δράσης», Πίνδου 30 & Μαραθώνος, Βριλήσσια. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου