Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
3/9/2019

Χαιρετώντας τον Αύγουστο που φεύγει

Του Jérôme Leroy

Έκανε πολύ ζέστη την περασμένη εβδομάδα και έτσι ένα βράδυ κάθισα έξω, άνοιξα ένα μπουκάλι κρύο λευκό κρασί και είδα για χιλιοστή φορά το "Παρίσι τον Αύγουστο". Και για χιλιοστή φορά, άφησα το μελό που κρύβω μέσα μου να μιλήσει: δάκρυσα λιγάκι όταν, στο Ορλί, ο Αζναβούρ θα δει να χάνεται, πιθανώς για πάντα, η απολύτως θεϊκή μυτούλα της Σούζαν Χαμφσίρ. Νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν την ταινία, που βασίστηκε σε ένα μυθιστόρημα του Ρενέ Φαλίς και μιλάει για τον καλοκαιρινό έρωτα ανάμεσα σε μια Αγγλίδα μοντέλο και έναν πωλητή στο τμήμα αλιείας ενός πολυκαταστήματος, που έμεινε μόνος του, όταν η οικογένειά του έφυγε για διακοπές στη θάλασσα.

Η ταινία χρονολογείται από το 65. Άρα δεν είναι μια απλή αναπαράσταση. Δίνει την ακριβή εικόνα εκείνης της εποχής. Και αυτό που είναι θλιβερό, ακόμα περισσότερο από το τέλος μιας ιστορίας αγάπης τόσο έντονης όσο και σύντομης, είναι το ότι τα πάντα τότε ήταν πιο όμορφα.

Απολύτως τα πάντα.

Πρώτα το Παρίσι, που είχε ακόμα κατοίκους. Φανταστείτε, ένας υπάλληλος πολυκαταστήματος με τρία παιδιά μπορούσε να ζει σε εκατό τετραγωνικά μέτρα, κάπου στο κέντρο της πόλης. Και είχε τα μέσα να στείλει την οικογένειά του στη θάλασσα για ένα μήνα.

Θα αντιτάξετε τις μαυρισμένες προσόψεις και τους ιδιότροπους θυρωρούς. Η απάντηση είναι ότι οι πόρτες που ανοίγουν με παρανοϊκούς κωδικούς και οι ρύποι στην ατμόσφαιρα είναι πράγματα απείρως πιο δυσάρεστα.

Άντρες και γυναίκες ήταν ντυμένοι καλύτερα. Οι γυναίκες έκαναν υπέροχα σινιόν, όπως της μητέρας μου. Τα αυτοκίνητα ήταν πιο όμορφα και ήταν και λιγότερα. Τα μπιστρό έμοιαζαν με αυτά που σήμερα μπορούν να βρεθούν μόνο σε απόμακρες επαρχιακές πόλεις, δηλαδή μπιστρό, όπου τo σημαίνον είναι ακόμα κάπως σύμφωνο με το σημαινόμενο, τότε που η Αγία Τριάδα του ελεύθερου χρόνου, όπως συνοψίζεται από έναν από τους χαρακτήρες της ταινίας, ήταν το απεριτίφ, το ιπποδρομιακό στοίχημα και το ψάρεμα με τα φιλαράκια.

Οι παλαιοβιβλιοπώλες στις όχθες του Σηκουάνα ήταν ευγενικοί και δάνειζαν βιβλία σε φίλους και καλούς πελάτες. Οι άνθρωποι προτιμούσαν να διαβάσουν παρά να παρακολουθήσουν το ένα και μόνο τηλεοπτικό κανάλι. Έκαναν ηλιοθεραπεία στις στέγες των κτιρίων μπροστά από το παράθυρο της σοφίτας. Γνώριζαν ότι οι αποστάσεις και ο χρόνος είχαν ένα νόημα, μια αλήθεια που τους επιβάλλονταν από τη σκληρή πραγματικότητα. Αυτά η πραγματικότητα ήταν απόδειξη ότι οι άνθρωποι ζούσαν ακόμα μια αληθινά ανθρώπινη ζωή.

Αν η γυναίκα που ερωτευτήκαμε γύριζε πίσω στην Αγγλία, η Αγγλία, ήταν πολύ μακριά και δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ιστορία στο διαδίκτυο ή στα κοινωνικά δίκτυα που είναι για τον έρωτα ότι ο ατσάλινος τεχνητός πνεύμονας για την αναπνοή. Ακόμα, το 1965, το Κ.Κ.Γ ήταν στο είκοσι πέντε τοις εκατό και ο Ντε Γκωλ Πρόεδρος. Τα βιβλία τσέπης δεν έχαναν τις σελίδες τους σε πρώτη ανάγνωση, όπως το δική μου αντίτυπο των "τριών σωματοφυλάκων", που δεν έχει χάσει ούτε ένα φύλλο, 58 χρόνια αργότερα, αν και το έχω ταξιδέψει παντού.

Έτσι, όταν το τραγούδι του Αζναβούρ έφτασε στο τέλος πήρα ένα μαντίλι, έβαλα ακόμα ένα ποτήρι λευκό κρασί και έπαιξα πάλι την ταινία. Όταν τελειώσει μάλλον θα μπω μέσα. Ο Γούντι Άλεν περιμένει με το "Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου".





*Ο Jérôme Leroy είναι πολυβραβευμένος σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας.

Πηγή: http://feusurlequartiergeneral.blogspot.com/

Απόδοση: Σταύρος Λάβδας


readers  410


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2019 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Τάσος Λειβαδίτης
Γι' αυτό σου λέω... πρέπει να βρεις έναν άλλο τρόπο να, ξεχωρίζεις τους ανθρώπους, όχι να περιμένεις την πράξη - είναι τότε αργά.


Τα σχόλια σας...
Έρχονται μισθοφόροι στα Βριλήσσια;6/12/2019 Λεωνίδας Μάρκογλου
Φύλαξη αντλιοστασίων, μάλιστα. Το πρόβλημα δεν είναι τωρινό, υπάρχει από τότε που κατασκευάστηκαν τα αντλιοστάσια. Εγώ θα μιλήσω για την δεξαμενή στην κορυφή του λόφου των Άνω Βριλησσίων. Επί διοίκησης Ιωαννίδη κάποια «καλόπαιδα» έσπασαν τον έναν από τους δύο αεραγωγούς της δεξαμενής και έριξαν μέσα στο νερό χώματα και πέτρες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να αδειάσει τελείως η δεξαμενή για να καθαριστεί. Και καλά αυτοί έριξαν χώμα και πέτρες, εάν κάποιος «τρελαθεί» ή θέλει να κάνει κακό μπορεί να ρίξει οτιδήποτε θελήσει και να πάμε «αδιάβαστοι» όλοι εδώ στα Άνω Βριλήσσια. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στα άλλα αντλιοστάσια, αλλά δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Το πρόβλημα είναι σοβαρότατο και δεν χωράνε παιχνίδια οποιουδήποτε είδους, έχει «μαλλιάσει» η γλώσσα μας ότι η δεξαμενή χρειάζεται περίφραξη άμεσα και τοποθέτηση αγκαθωτού για να μην μπορεί κανένας να πλησιάσει. Τώρα δεν ξέρω αν θα μπουν φρουροί ή κάτι άλλο, αλλά κάτι πρέπει να γίνει ΑΜΕΣΑ.
Η σπασμένη «γραμμή του δημότη» και η διοίκηση Μανιατογιάννη2/12/2019 Λεωνίδας Μάρκογλου
Θέλω να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με το Παροχή υπηρεσίας για την βελτιστοποίηση των διαδρομών αποκομιδής των απορριμματοφόρων» 4.960€. Δηλαδή ο διευθυντής, ο προϊστάμενος και οι τρεις επόπτες τι κάνουν; Δεν μπορούν να ρυθμίσουν τα προγράμματα των απορριμματοφόρων; Αυτή είναι η δουλειά τους.Ποιός ξέρει καλύτερα από αυτούς; Ξέρουν πόσους κάδους έχει ο κάθε δρόμος και πόσα χιλιόμετρα κάνει κάθε απορριμματοφόρο για τη συλλογή τους. Ήμαρτον δηλαδή.
Τι είδαμε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας που έρχεται στα Βριλήσσια!30/11/2019 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Οργισμένα νιάτα! Χωρίς βαθιές αναλύσεις για τα αίτια, μέσα στους κλειστούς δρόμους, τα αδιέξοδα και τρομερά διλήμματα, απλώνουν τις αλήθειες τους στο πανί όπως τις βλέπουν, όπως τις αισθάνονται και μας πετούν στα μούτρα: Την τύφλα μας στην Παιδαγωγική (Ο καραγκιόζης). Την οδυνηρή, την αβάσταχτη απόφαση (Index). Την κατά παραχώρηση κατανόηση και συγχώρηση (Μίλα). Το τι μας περιμένει (Στο δωμάτιο, Το βάρος της θάλασσας). Την γελοιοποίησή μας μέσα σε έναν επί γης και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας παράδεισο (Κλεονίκη). Την ευσπλαχνία τους (Chopper). Την νοσταλγική ουτοπία μιας πρωτόγονης ζωής (Καρτ ποστάλ από το τέλος του κόσμου). Τον ζαλισμένο έρωτα από το ορμονικό μαστίγωμα στην εφηβεία μέσα σ’ έναν κόσμο «λαμέ» (I am Mackenzie). Τις ικανότητές τους στο κατώφλι της νιότης (Ο Μάγκας). Ας θυμηθούμε εδώ και «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» του Ταρκόφσκι. Την αμοιβαία εξομολόγηση δύο θανάσιμων εχθρών από τον Κύπριο Ανδρέα Σιεηττάνη που ξέρει καλά το βαθύ πιστεύω ενός άρρωστου κομματιού του αγγλικού λαού να θεωρεί προέκταση της νησιωτικής του χώρας τις αποικίες βαφτισμένες κατά περίπτωση με διάφορα κίβδηλα ονόματα (Bόρειος Ιρλανδία, Ουαλία και Σκωτία στο Ηνωμένο Βασίλειο, Αυτοκυβέρνητες επικράτειες, Αυτόνομες αποικίες, Αποικίες του στέματος, Προτεκτοράτα κ.ά.) ομνύοντας όλες στον ίδιο βασιλιά ή βασίλισσα. Αυτό το κομμάτι ψήφισε σύσσωμο το Brexit. Tούτα τα λίγα για τα οργισμένα νιάτα, τους μικρομηκάδες στη Δράμα, από το μικρό μέρος της δουλειάς τους που είδαμε στις 21 και 22 Νοέμβρη 2019 στο ΤΥΠΕΤ. Που ίσως να μη μπαίνουν εύκολα στα γνωστά μας κουτάκια! Στις δεκαετίες ή πενταετίες που ακολουθούν με τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που νομίζω ότι θα φέρουν, μάλλον είναι αδύνατο να προβλέψουμε την συμπεριφορά τους. Μεγάλη η συμπίεση και το μέλλον άδηλο. Πολύ άσχημο κόσμο τους παραδόσαμε…


Δημοτικές Εκλογές 2019


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το νέο στέκι της «Δράσης», Πάρνηθος 21 Βριλήσσια τηλ. 211-116-5797. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2019 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου