του Χρήστου Ι. Βατούσιου

...Θα συνεχίσω να στέλνω γράμματα σε απόντες. Έτσι, για μια παρηγοριά, ένα λόγο, μια επαφή, εις μνήμην...Ποιος τους θυμάται άραγε... Να, προχθές, έστειλα μια παραγγελία στην κυρία Όουεν - ένα μεταξωτό φουλάρι από την Νέα Υόρκη. Φυσικά! Εννοείται! Μη γελιέστε, δεν περιμένω καμία απάντηση. Μου φτάνει οτι το έλαβε και στην πρώτη ευκαιρία θα το φροντίσει. Καταλαβαίνω οτι μπορεί να είναι απασχολημένη, αλλά είμαι σίγουρος οτι θα το λάβει σοβαρά υπόψιν της. Με εκτιμούσε πολύ - το ξέρω - αν και το έκρυβε επιμελώς. Έτσι πήρα το θάρρος να διατηρήσω μια στενή σχέση μαζί της. Άλλωστε εγώ φρόντισα για την τελετή της. Α, ήταν υπέροχα, νομίζω ότι το άξιζε. Βέβαια πήρα κάποιες πρωτοβουλίες - απουσίας άλλων - πάντα όμως με γνώμονα την αισθητική και το όφελός της. Δέχτηκα με ευγένεια τα συλλυπητήρια και λυπήθηκα ειλικρινά που δεν ήταν παρούσα να εγκρίνει τις επιλογές μου. Τώρα περιμένουμε την κυρία Μάγιερ. Α, είναι πολύ άρρωστη η καημένη. Ελπίζουμε σε ένα ήσυχο και ανώδυνο τέλος, σαν αρχή μιας σταθερής σχέσης. ΠΙΝΑΚΑΣ: Aksel Waldemar Johannessen (1880-1922), Καλοκαιρινή νύχτα. ΧΡΗΣΤΟΣ Ι. ΒΑΤΟΥΣΙΟΣ