Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων

 
6/12/2019

Κινηματογραφική Γεωγραφία, 8η συνάντηση

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 8:00 μ.μ. Πάρνηθος 21


Συνάντηση 8η Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 8:00μμ,
Θέμα: Λίβανος – Παλαιστίνη: «Σινεμά μέσα από τις στάχτες» (Ζιάντ Ντουεηρί, Ναντίν Ναμπακί - Ελία Σουλεϊμάν, Σκαντάρ Κοπτί).


Ο παλαιστινιακός κινηματογράφος έχει να αντιμετωπίσει τον συντηρητισμό των αραβικών κρατών, αλλά και τα μπλόκα των Ισραηλινών στην παραγωγή των ταινιών. Οι παραγωγοί ταινιών είναι συνήθως ευρωπαϊκά τηλεοπτικά κανάλια και, κυρίως, προβάλλονται σε όλο τον κόσμο και λιγότερο ή καθόλου στην ίδια τη χώρα μας ή είναι απαγορευμένες σε πολλές αραβικές χώρες” αναφέρει χαρακτηριστικά ο πολυβραβευμένος Παλαιστίνιος σκηνοθέτης Μισέλ Κλέιφι που ζει και δημιουργεί στο Παρίσι.

Η πρώτη παλαιστινιακή ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ για την επίσκεψη του βασιλιά Ibn Saud της Σαουδικής Αραβίας το 1935 στην Παλαιστίνη, που έγινε από τον Ibrahim Hassan Sirhan με έδρα τη Jaffa. Το 1945 ο Sirhan ίδρυσε το στούντιο παραγωγής "Arab Film Company" μαζί με τον Ahmad Hilmi al-Kilani. Η εταιρεία ξεκίνησε την ταινία μεγάλου μήκους Holiday Eve. Επόμενο φιλμ ήταν το A Storm at Home. Και τα δύο χάθηκαν το 1948, όταν ο Sirhan έπρεπε να εγκαταλείψει τη Jaffa μετά την βομβαρδισμένη πόλη.

Η παλαιστινιακή έξοδος του 1948 (γνωστή ως Nakba) ανέκοψε την όποια ανάπτυξη της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Οι κινηματογραφικές παραγωγές σχεδόν διακόπηκαν για δύο δεκαετίες περίοδος: Κινηματογράφος στην εξορία, 1968-82.

Στην περίοδο 1968-1982 και ενώ ο παλαιστινιακός λαός βρισκόταν στην εξορία η ΟΑΠ, η Fatah και άλλες οργανώσεις υποστήριξαν με διαφόρους τρόπους την κινηματογραφική παραγωγή. Πάνω από 60 ταινίες, κυρίως ντοκιμαντέρ, δημιουργήθηκαν αυτή την περίοδο. Το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ αφιερωμένο στις παλαιστινιακές ταινίες πραγματοποιήθηκε στη Βαγδάτη το 1973. Η ίδια πόλη φιλοξένησε και τα δύο επόμενα παλαιστινιακά φεστιβάλ (1976 και 1980). Το 1982, όταν η ΟΑΠ εξαναγκάστηκε να φύγει από τη Βηρυτό, το αρχείο αποθηκεύτηκε στο νοσοκομείο της Ερυθράς Ημισελήνου, από όπου «εξαφανίστηκε» κάτω από ασαφείς συνθήκες. Πρόσφατα, αρκετές ταινίες από το αρχείο βρέθηκαν στο Αρχείο του Ισραηλινού υπουργείου Άμυνας στο Tel HaShomer από τον μελετητή και επιμελητή Rona Sela. Ο Sela ζήτησε τον αποχαρακτηρισμό και την ελεύθερη προβολή αυτών των ταινιών που παραμένουν κλειδωμένες στο παραπάνω αρχείο.

Στην δεκαετία του ΄80 και μετά την επιστροφή των Παλαιστινίων στην πατρίδα τους αρχίζει και μια νέα περίοδος για τον κινηματογράφο τους. Το 1996 η δραματική κομεντί «Chronicle of a Disapperation» είχε διεθνή αναγνώριση και έγινε η πρώτη παλαιστινιακή ταινία που προβλήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2008, ολοκληρώθηκαν τρεις παλαιστινιακές ταινίες μεγάλου μήκους. Το 2010, η Χαμάς, η αρμόδια αρχή στη Λωρίδα της Γάζας, ανακοίνωσε την ολοκλήρωση μιας νέας ταινίας με τίτλο «Η Μεγάλη Απελευθέρωση».

Ο παλαιστινιακός κινηματογράφος «θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανύπαρκτος ή και ανυπόστατος καθώς οι ταινίες που κάνουμε δεν υποστηρίζονται από κανένα οργανωμένο κράτος και οι ταινίες μας δεν παίζονται καν στην Παλαιστίνη, όπου δεν υπάρχουν κινηματογράφοι», συμπλήρωσε ο Μισέλ Κλέιφι!

Τα τελευταία χρόνια σκηνοθέτες όπως ο Ελία Σουλεϊμάν γύρισαν ταινίες όπως "Θεϊκή Παρέμβαση [2002] και "It must be Heaven"[2019] που βρήκαν διεθνή καταξίωση.

To σινεμά του Λιβάνου είναι το μόνο σε αραβόφωνη χώρα, εκτός από αυτό της Αιγύπτου, που έχει χαρακτηριστικά εθνικού κινηματογράφου. Υφίσταται ήδη από τη δεκαετία του 1920, και έχει δημιουργήσει περισσότερες από 500 ταινίες. Παρόλο που η παραγωγή ταινιών συνεχώς αυξάνεται μετά το τέλος του πολέμου του Λιβάνου, ο αριθμός των ταινιών που παράγονται κάθε χρόνο παραμένει σχετικά μικρός σε σύγκριση με ό, τι ήταν στη δεκαετία του 1960 και η βιομηχανία παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από την ξένη χρηματοδότηση, κυρίως την ευρωπαϊκή. Παρόλα αυτά, οι λιβανέζικες ταινίες έχουν απολαύσει ένα βαθμό τοπικής και διεθνούς επιτυχίας. “Η προσβολή” [2017] του Ziad Doueiry προτάθηκε για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας. Τα τρία χαρακτηριστικά έργα της Nadine Labaki έχουν συγκινήσει κοινό και κριτικούς. Το "Caramel” [2007] προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καννών, στο δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών. Το "Πού πηγαίνουμε τώρα;” [2011] εμφανίστηκε στο Un Certain Regard του ίδιου Φεστιβάλ και αργότερα κέρδισε το βραβείο People's Choice στο Τορόντο. To "Capernaum" [2018] ήταν υποψήφιο για τον Χρυσό Φοίνικα και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τιμήθηκε με το Βραβείο της κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών [2019].


Διδασκαλία: Παναγιώτης Δενδραμής, σκηνοθέτης και διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Κρήτης.

Περισσότερες πληροφορίες για συμμετοχή στις συζητήσεις:
www.cinedrasi.com
www.drasivrilissia.gr

Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλέφωνο: 2111165797 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: cinedrasi2011@gmail.com



readers  214


Σχόλια (0)


Εισαγωγή σχολίου
Όνομα:

Σχόλιο:



Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.

Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2020 H Δράση στο facebook Το κανάλι μας στο YouTube
 
Ακροβάτες στο χαρτί Ακροβάτες στο χαρτί
Cine Δράση

Τελευταία θέματα

Τοιχο-διωκτικά
Οδυσσέας Ελύτης
Η δροσιά γεννιέται μες στα φύλλα. Όπως μες στον απέραντο ουρανό / Το ξάστερο συναίσθημα.


Τα σχόλια σας...
Πορεία -εν χαρά και δημιουργία- μέσα σε έρημο!13/1/2020 Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Λόγος βαθιά ελληνικός με ρίζες που πάνε πίσω δυόμισι χιλιάδες χρόνια και πλέον. Όταν σ’ αυτόν τον τόπο που σήμερα πατούμε ζούσαν και τον έκτιζαν έλληνες πολίτες με έργα, λόγια γραφτά που έμειναν και θυσίες! Και εννοούμε τους πολίτες και όχι τους ιδιώτες με την έννοια που επέζησε στη γλώσσα την αγγλική. Και να σκεφτεί κανείς πως αυτό γινότανε όχι σε τριακόσιους περίπου δήμους που αριθμούμε σήμερα αλλά πολύ περισσότερους. Πάνω από χίλιες «πόλεις – κράτη» τότε ελληνικά, όπως πρόσφατα πληροφορήθηκα από χρονογράφημα πασίγνωστου στον κόσμο δημοσιογράφου μας , που η Δημοκρατία εδώ κι’ αλλού πολλά του οφείλει… Και η συλλογικότητα μας «Δράση για μια Άλλη Πόλη» επιμένει! Κι’ αν βαδίζουμε μέσα στην έρημο κατά τον ηγήτορα μας Γιάννη Τσούσια, άλλος δρόμος σωστός και όμορφος για μας δεν υπάρχει.


Δημοτικές Εκλογές 2019


Δημοτικές Εκλογές 2014


ΓΠΣ Βριλησσίων 2011


Δημοτικές Εκλογές 2010


Παιδεία 2009




Καλλικράτης: απόψεις και θέματα

Η κρίση και το πρόγραμμα σταθερότητας

Το στέκι της Δράσης 

Το νέο στέκι της «Δράσης», Πάρνηθος 21 Βριλήσσια τηλ. 211-116-5797. H δωρεάν δανειστική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη λειτουργεί κάθε Δευτέρα 12:00-2:00μμ, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη 6:00-8:00μμ.




   
© 2006 - 2020 Δράση για μια Άλλη Πόλη
Κατασκευή - επιμέλεια ιστοσελίδας: Μάκης Ετζόγλου