25η Mαρτίου...

Απέναντι σε μια κυρίαρχη ιδεολογία που μας καλεί να ξεχάσουμε τα μεγάλα αφηγήματα, τους μεγάλους σχεδιασμούς, τα όνειρα, την ίδια την πολιτική, κρατάμε ζωντανή την μνήμη της ελληνικής εξέγερσης: Πως το έθνος μας δεν απελευθερώθηκε από τις «μεγάλες δυνάμεις», αλλά επειδή υπήρξαν 500 χιλιάδες νεκροί επί συνόλου ενάμισι εκατομμυρίου Ελλήνων. Επειδή το δίλλημα Ελευθερία ή Θάνατος αντιμετωπίστηκε κυριολεκτικά, κατάματα. [1] Τότες εταραχτήκανε τα σωθικά μου και έλεγα πως ήρθε ώρα να ξεψυχήσω· κι ευρέθηκα σε σκοτεινό τόπο και βροντερό, που εσκιρτούσε σαν κλωνί στάρι στο μύλο που αλέθει ογλήγορα, ωσάν το χόχλο στο νερό που αναβράζει· ετότες εκατάλαβα πως εκείνο ήτανε το Μεσολόγγι· αλλά δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· εκατασκέπαζε όλα τα πάντα μαυρίλα και πίσσα, γιομάτη λάμψη, βροντή και αστροπελέκι· και ύψωσα τα χέρια μου και τα μάτια μου να κάμω δέηση, και ιδού μες στην καπνίλα μία μεγάλη γυναίκα με φόρεμα μαύρο σαν του λαγού το αίμα, όπου η σπίθα έγγιζε κι εσβενότουνε· και με φωνή που μου εφαίνονταν πως νικάει την ταραχή του πολέμου άρχισε: * «Το χάραμα επήρατου Ήλιου το δρόμο, κρεμώντας τη λύρατη δίκαιη στον ώμο,—κι απ’ όπου χαράζειώς όπου βυθά, τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.» * ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ /[ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ] /[ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Αʹ] /[1] Πίνακας: Η Δόξα των Ψαρών του Νικόλαου Γύζη.