Ο νέος Κώδικας δεν αλλάζει το εκλογικό σύστημα αλλά τη φύση της αυτοδιοίκησης

Από τον «Καποδίστρια» (1997) που επέφερε το πρώτο μαζικό κύμα συγχωνεύσεων Δήμων, τον «Καλλικράτη» (2010) και μετά τον «Κλεισθένη» (2018), που οδήγησε στα σημερινά δεδομένα, κάθε νομοθετική παρέμβαση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση στόχευε σε περαιτέρω περιορισμό της ουσίας της, της τοπικότητας και του αυτοδιοίκητου, στην υποβάθμιση της δυνατότητας των ανθρώπων να συνέρχονται και συναποφασίζουν, να συγκροτούν και να λειτουργούν έναν κοινό δημόσιο χώρο. Κάποτε οι δημοτικές εκλογές ήταν γιορτή. Η κοινωνία συμμετείχε. Άναβαν οι συζητήσεις, ανέβαιναν οι τόνοι, οξύνονταν τα πάθη. Ήταν ένα πολιτικό γεγονός, είχαν πολιτικό στίγμα, παρήγαγαν εξελίξεις. Τώρα η συμμετοχή του πολίτη βαφτίζεται «ταλαιπωρία» και γι’ αυτό καταργείται ο δεύτερος γύρος των δημοτικών εκλογών! Σύντομα μάλιστα, δεν θα χρειάζεται να χάνουμε καμία Κυριακή εκλέγοντας δημάρχους και δημοτικά συμβούλια, όλο και κάποιος αλγόριθμος θα υποδεικνύει ποιος θα εκλέγεται δήμαρχος. «Απρόσωποι» και ομοιόμορφοι Δήμοι, με κοινές επιλογές και πλήρη ένταξη στις προτεραιότητες του πολιτικού συστήματος και του κεντρικού κράτους, ανύπαρκτη τοπική δημοκρατία και τοπική ζωή, απόλυτος έλεγχος. Με πρόσχημα πάλι τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό που θα αντιμετωπίσει χρόνιες παθογένειες...