της Μαρίνας Παπαχριστοδούλου

Μερικές φορές δεν γίνεται παρά να μιλά κανείς «προσωπικά». Να παίρνει θέση. Όσο κι αν αυτό, συνήθως δικαίως, δεν ενδιαφέρει, όσο κι αν συχνά οδηγεί στο «όλοι ίδιοι είναι» ή στο «πού πάτε και μπλέκετε». Σε τελευταία ανάλυση, η πολιτική έχει μια βιωματική διάσταση. Και μερικά πράγματα φαίνονται, αλλά δεν είναι προσωπικά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πολιτεύεται κανείς. Είτε ως άτομο, είτε ως συλλογικότητα. Ένας είναι να λες τη γνώμη σου επώνυμα, με σθένος και ό,τι γίνει. Χωρίς να σκέφτεσαι τις συνέπειες. Και απ’ όποια θέση κι αν βρίσκεσαι, να προσπαθείς να κάνεις αυτό που θεωρείς το καλύτερο για τον τόπο σου και τους κατοίκους. Να φτιάχνεις πράγματα. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Να προσπαθείς να καταστρέφεις ή να συκοφαντείς ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι. Ή να εμποδίζεις άλλους να πράξουν, π.χ. καπελώνοντας μια εκδήλωσή τους και παραποιώντας την αφίσα τους. "Η κατσίκα του γείτονα". Επιτυχία είναι να προκαλείς τη ματαίωση μια εκδήλωσης, όχι τη διοργάνωσή της. Επιτυχία είναι να αλλάζεις απόψεις και πρακτικές ανάλογα με τη θέση σου, το πόστο σου. Είσαι διοίκηση, είσαι με τις ιδιωτικοποιήσεις. Είσαι αντιπολίτευση, είσαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Απλά πράγματα. Και όταν στο λένε, να κατηγορείς. Δημοκρατία είναι όταν είσαι διοίκηση να κατακεραυνώνεις όποιον δεν ψηφίζει τις προτάσεις σου. Να μην ρωτάς κανέναν. Και αν αυτό δεν αρκεί, να βάζεις κάποιους τρίτους ή τα έτοιμα ψεύτικα προφίλ, να «απαντήσουν». Αυτούς που δεν ορρωδούν προ ουδενός. Αφήνουν αιχμές, αποκαλύπτουν προσωπικά στοιχεία. Μέχρι και νεκρούς επιστρατεύουν προς υπεράσπιση των επιχειρημάτων τους. Πάλι καλά που δεν είναι και πολύ γνωστά τα ερωτικά μυστικά της εφηβείας μας, τα διαζύγια μας ή οι αρρώστιες μας. Στα μανταλάκια θα είχαν βγει. Δημοκρατία είναι όταν έρχεται ένας δημότης να μιλήσει στο Δημοτικό Συμβούλιο, να υπερασπίζεσαι με πάθος το δικαίωμά του να μιλήσει επειδή θα κάνει κριτική στη διοίκηση. Αλλά στη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής να μην μιλήσει το τρίτο αναπληρωματικό μέλος της! Γιατί δεν μας αρέσουν αυτά που λέει. (Κι ας είναι εκεί επειδή αναπληρώνει τακτικό μέλος που κωλύεται να παραστεί, το οποίο δεν αντικαθιστούν οι «πρώτοι» αναπληρωματικοί που δεν προσέρχονται!) Και να θέλει να μιλήσει ως τρίτος αναπληρωματικός και να κάνει και κριτική; Και όταν αποδεικνύεται ότι η κριτική του είναι βάσιμη, αρχίζουν οι «διαμαρτυρίες». Είσαι νέα στο όργανο, οι παλιοί δίνουν κακό παράδειγμα. Ή είσαι γυναίκα και όσοι σου ασκούν κριτική, είναι σεξιστές! Λες και σεξισμός είναι να κάνεις κριτική σε μια γυναίκα δημόσιο πρόσωπο για τις θέσεις της και όχι μια κριτική που σχετίζεται με τα χαρακτηριστικά του φύλου. (πήγαινε να κάνεις κανένα παιδί, πλύνε κανένα πιάτο). Κανείς, άντρας ή γυναίκα δεν απαλλάσσεται από την κριτική όταν ασχολείται με τα κοινά. Τότε η πολιτική της Μέρκελ απέναντι στη χώρα μας θα έμενε στο απυρόβλητο για πάντα. Και τέλος πάντων, αν και αυτά δεν αποδώσουν, αρχίζει η γκρίνια, κάτι θα μείνει, στη χειρότερη περίπτωση, θα βαρεθούν ή θα λουφάξουν, κανείς δεν θα τα βάζει μαζί μας! Προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι τους στόχους μιας τέτοιας πρακτικής. Να βγαίνεις καθημερινά και να κάνεις καυγά με κάποιον, άτομο ή παράταξη. Πόσο μακριά θα σε πάει αυτό; Τα Βριλήσσια είναι μικρό προάστιο. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουμε αν μια υπηρεσία ανήκε στον ΟΚΠΑ ή στην αντίστοιχη Αντιδημαρχία. Το ψέμα πάνω στο ψέμα, μπας και σώσουμε ό,τι δεν σώζεται; Σε ό,τι με αφορά, έχω περάσει πολλά σοβαρότερα. Οι χαρακτηρισμοί ποτέ δεν με φόβισαν. Είναι οι πράξεις μας που τους επιβεβαιώνουν ή τους απορρίπτουν. Αφήστε που σ' αυτή την ηλικία, έχω πάντα την πολυτέλεια να με ενδιαφέρουν μόνο οι γνώμες όσων σέβομαι και εκτιμώ. Μαρίνα Παπαχριστοδούλου