της Λήδας Παπαγεωργίου

Έψαξα να βρω στην ποίηση όσα δεν μπόρεσαν να μου πουν τα μάτια σου. Ανακάλυψα αμέτρητες ξεχασμένες μελωδίες και στις σιγοτραγούδησα όσο εσύ κοιμόσουν. Έμεινα ώρες ολόκληρες δίπλα σου αμίλητη ακίνητη να σε κοιτάζω με την επώδυνη διαπίστωση πως είμαι έξω από τα όνειρά σου. Και όταν ξημέρωσε αγέρωχος όπως πάντα με το φιλί του Ιούδα με αποχαιρέτησες. Ερημιά στη μικρή κάμαρα. Δυό τρεις στίχοι αραδιασμένοι σ,ένα χαρτί ένα μισοτελειωμένο μπουκάλι κρασί πεταμένο στο πάτωμα η Τζόπλιν να τραγουδά μπλουζ και τα τσαλακωμένα σεντόνια να με σημαδεύουν με την απουσία σου. Λήδα Παπαγεωργίου