Την Δευτέρα 23 Ιουνίου, στο Κλειστό Γυμναστήριο

Είναι αναγκαίο μια Πόλη να τιμά τους ανθρώπους που την έχουν υπηρετήσει. Ακόμη και τις ημέρες που αναδιατάσσεται με βίαιο και απάνθρωπο τρόπο η γεωγραφία του κόσμου μας. Έστω κι αν οι «μεταξύ μας» βραβεύσεις ενοχλούν, ενεργοποιούν τη δικαιολογημένη αποστροφή της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του. Η περίπτωση του Νίκου Παπαδόπουλου αξίζει την Τιμή. Όσο κι αν η μια θητεία και μια πολιτική διαδρομή καθορίζεται από πολλά γεγονότα, που δεν είναι όλα για να «αγιάζονται», όσο κι αν ο τιμώμενος, στο πλαίσιο ενός κλίματος εκσυγχρονισμού που υπηρέτησε, παραγνώρισε κάποια κρίσιμα ζητήματα που αφορούσαν στην αποτροπή της υπερδιόγκωσης της πόλης. Ο επί δωδεκαετία πρώτος πολίτης των Βριλησσίων αφήνει πίσω του μια θετική παρακαταθήκη, κυρίως σε δύο τομείς: Πρώτον, «έφτιαξε» διοίκηση. Διεκπεραίωσε δηλαδή, με επιτυχία την μετάβαση της πόλης από Κοινότητα σε έναν αναπτυσσόμενο Δήμο, οργανώνοντας αρκετά καλά και πιο αποτελεσματικά για την εποχή του τις δημοτικές υπηρεσίες. Δεύτερον, πολιτεύτηκε με σωφροσύνη, αποφεύγοντας τις εντάσεις, τα «πράσινα και μπλε καφενεία», δείχνοντας τάση για συνεννόηση, παρά τις πολιτικές αντιπαλότητες. Γεγονός που είχε εμβληματικά εκφραστεί στην αποδοχή της πρότασης και στη συνέχεια στη συγκρότηση της Επιτροπής Αγώνα για την υπογειοποίηση της Λ. Σταυρού – Ελευσίνας («σκεπαστό» Αττικής οδού), που οδήγησε όχι μόνο σε ένα θετικό αποτέλεσμα αλλά και στη συσπείρωση των τοπικών δυνάμεων σε έναν κοινό στόχο. Αντίληψη και πρακτική αξιοσημείωτη, που γενικότερα, με λίγες εξαιρέσεις, ακολουθήθηκε και από τους διαδόχους του, αποτελεί τοπική κατάκτηση. Τέλος, και αυτό αφορά τη σημερινή δημοτική αρχή, η μετονομασία του κλειστού γηπέδου των Βριλησσίων σε «κλειστό γυμναστήριο Ν. Παπαδόπουλος» θα έπρεπε να έχει προταθεί πρώτα στο δημοτικό συμβούλιο και όχι σε ανοιχτές συγκεντρώσεις. Αν θέλουμε να «μαθαίνουμε» από αυτούς που τιμούμε... Κίνηση Δημοτών Βριλησσίων ΔΡΑΣΗ για μια Άλλη Πόλη