της Λήδας Παπαγεωργίου

Τι κάνω εδώ σ' αυτό το σταθμό του τρένου. Ποιοι είναι όλοι αυτοί... Πόσα χρόνια θα προσπαθώ να πετάξω από πάνω μου τις μάσκες σας τα μισά χαμόγελα τα επώδυνα χάδια. Ποια κρυψώνα θα μπορέσει να στεγάσει όλα όσα πίστευα όλα όσα ονειρευόμουν πριν γίνει ανάπηρη η ψυχή μου. Ποια γωνιά της γης θα αντέξει εμένα και το μαύρο μου σύννεφο πιστό μου σύντροφο από τα έξι. Ποιο τραγούδι θα μπορέσει να βρει το νόημά του στα χείλη μου όταν όλα είναι χιλιοειπωμένα στα πλαίσια του "φυσιολογικού" όχι για μένα. Ποια οδύνη άραγε θα μπορέσει να βρει θαλπωρή από τη δική μου οδύνη. Ποιο μυαλό θα είναι τόσο σμπαραλιασμένο ώστε να μη θελήσει να παίξει με το δικό μου. Δεν έχω απαντήσεις. Μόνο ένα κόμπο στο λαιμό μόνιμο και βασανιστικό εκ γενετής. Λήδα Παπαγεωργίου