Σχόλια
Ausencia
29/6/2020

Όπου και ο μεγάλος πόνος είναι, φαίνεται και λέγεται βουβός!

Μπάμπης Δαμουλιάνος ΕυαγγελάτοςΌ
Για τα Καλλι-τεχνικά στα Σχολεία
24/6/2020

Μακάρι λέω κι' εγώ αλλά μην απελπίζεστε! Και αν σας εμποδίσουν, τα παιδάκια θα συνεχίζουν να ζωγραφίζουν και να πλάθουν όνειρα έστω και δύσκολα όπου σταθούν κι' όπου βρεθούν, όπως έκαναν εδώ και χιλιάδες χρόνια σ' αυτό το σταυροδρόμι των πολιτισμών που έφτιαξαν μια γλώσσα λειτουργική που αύξησε τον πλούτο τον υλικό και τον ξεπέρασε μαζί με τον εαυτό της, αναβαθμίστηκε σε εννοιολογική με τον ελεύθερο χρόνο, απλώθηκε παντού και ανέβηκε στους ουρανούς για να την αγκαλιάσουν όλοι! Τότε σμιλεύτηκαν και οι πτυχές στους χιτώνες των Καρυάτιδων υπογράφοντας την αθανασία της χώρας που έχουμε την τύχη να ζούμε! Οι εμποδιστές θα ξεχαστούν, θα σβήσουν σαν όνειρο κακό και θλιβερή παρένθεση...

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Μια θέση στον Ήλιο
22/6/2020

Διάλειμμα.

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Όλοι θα βολτάρουμε ανέμελοι!
22/6/2020

Κάθε μεγαλόπνευστης σκέψης, προηγείται αυτή που μας γεννά το πρώτο σκόνταμμα των αισθήσεων έξω από την πόρτα μας!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος
Τα πλούτια
29/5/2020

Συμβαίνει συχνά αλλά αυτό είναι ο άνθρωπος: Ελεύθερος και απρόβλεπτος!

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

Χαιρετώντας τον Αύγουστο που φεύγει

Του Jérôme Leroy

Έκανε πολύ ζέστη την περασμένη εβδομάδα και έτσι ένα βράδυ κάθισα έξω, άνοιξα ένα μπουκάλι κρύο λευκό κρασί και είδα για χιλιοστή φορά το "Παρίσι τον Αύγουστο". Και για χιλιοστή φορά, άφησα το μελό που κρύβω μέσα μου να μιλήσει: δάκρυσα λιγάκι όταν, στο Ορλί, ο Αζναβούρ θα δει να χάνεται, πιθανώς για πάντα, η απολύτως θεϊκή μυτούλα της Σούζαν Χαμφσίρ. Νομίζω ότι όλοι γνωρίζουν την ταινία, που βασίστηκε σε ένα μυθιστόρημα του Ρενέ Φαλίς και μιλάει για τον καλοκαιρινό έρωτα ανάμεσα σε μια Αγγλίδα μοντέλο και έναν πωλητή στο τμήμα αλιείας ενός πολυκαταστήματος, που έμεινε μόνος του, όταν η οικογένειά του έφυγε για διακοπές στη θάλασσα. Η ταινία χρονολογείται από το 65. Άρα δεν είναι μια απλή αναπαράσταση. Δίνει την ακριβή εικόνα εκείνης της εποχής. Και αυτό που είναι θλιβερό, ακόμα περισσότερο από το τέλος μιας ιστορίας αγάπης τόσο έντονης όσο και σύντομης, είναι το ότι τα πάντα τότε ήταν πιο όμορφα. Απολύτως τα πάντα. Πρώτα το Παρίσι, που είχε ακόμα κατοίκους. Φανταστείτε, ένας υπάλληλος πολυκαταστήματος με τρία παιδιά μπορούσε να ζει σε εκατό τετραγωνικά μέτρα, κάπου στο κέντρο της πόλης. Και είχε τα μέσα να στείλει την οικογένειά του στη θάλασσα για ένα μήνα. Θα αντιτάξετε τις μαυρισμένες προσόψεις και τους ιδιότροπους θυρωρούς. Η απάντηση είναι ότι οι πόρτες που ανοίγουν με παρανοϊκούς κωδικούς και οι ρύποι στην ατμόσφαιρα είναι πράγματα απείρως πιο δυσάρεστα. Άντρες και γυναίκες ήταν ντυμένοι καλύτερα. Οι γυναίκες έκαναν υπέροχα σινιόν, όπως της μητέρας μου. Τα αυτοκίνητα ήταν πιο όμορφα και ήταν και λιγότερα. Τα μπιστρό έμοιαζαν με αυτά που σήμερα μπορούν να βρεθούν μόνο σε απόμακρες επαρχιακές πόλεις, δηλαδή μπιστρό, όπου τo σημαίνον είναι ακόμα κάπως σύμφωνο με το σημαινόμενο, τότε που η Αγία Τριάδα του ελεύθερου χρόνου, όπως συνοψίζεται από έναν από τους χαρακτήρες της ταινίας, ήταν το απεριτίφ, το ιπποδρομιακό στοίχημα και το ψάρεμα με τα φιλαράκια. Οι παλαιοβιβλιοπώλες στις όχθες του Σηκουάνα ήταν ευγενικοί και δάνειζαν βιβλία σε φίλους και καλούς πελάτες. Οι άνθρωποι προτιμούσαν να διαβάσουν παρά να παρακολουθήσουν το ένα και μόνο τηλεοπτικό κανάλι. Έκαναν ηλιοθεραπεία στις στέγες των κτιρίων μπροστά από το παράθυρο της σοφίτας. Γνώριζαν ότι οι αποστάσεις και ο χρόνος είχαν ένα νόημα, μια αλήθεια που τους επιβάλλονταν από τη σκληρή πραγματικότητα. Αυτά η πραγματικότητα ήταν απόδειξη ότι οι άνθρωποι ζούσαν ακόμα μια αληθινά ανθρώπινη ζωή. Αν η γυναίκα που ερωτευτήκαμε γύριζε πίσω στην Αγγλία, η Αγγλία, ήταν πολύ μακριά και δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε την ιστορία στο διαδίκτυο ή στα κοινωνικά δίκτυα που είναι για τον έρωτα ότι ο ατσάλινος τεχνητός πνεύμονας για την αναπνοή. Ακόμα, το 1965, το Κ.Κ.Γ ήταν στο είκοσι πέντε τοις εκατό και ο Ντε Γκωλ Πρόεδρος. Τα βιβλία τσέπης δεν έχαναν τις σελίδες τους σε πρώτη ανάγνωση, όπως το δική μου αντίτυπο των "τριών σωματοφυλάκων", που δεν έχει χάσει ούτε ένα φύλλο, 58 χρόνια αργότερα, αν και το έχω ταξιδέψει παντού. Έτσι, όταν το τραγούδι του Αζναβούρ έφτασε στο τέλος πήρα ένα μαντίλι, έβαλα ακόμα ένα ποτήρι λευκό κρασί και έπαιξα πάλι την ταινία. Όταν τελειώσει μάλλον θα μπω μέσα. Ο Γούντι Άλεν περιμένει με το "Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου". *Ο Jérôme Leroy είναι πολυβραβευμένος σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας. Πηγή: http://feusurlequartiergeneral.blogspot.com/ Απόδοση: Σταύρος Λάβδας

ΣΧΕΤΙΚΑ: Άρθρα
ΣΧΟΛΙΑ
Πείτε μας τη γνώμη σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται άμεσα και είναι αποκλειστική ευθύνη του συντάκτη του σχολίου. Οι διαχειριστές της παρούσας ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα διαγραφής των σχολίων εκείνων που έχουν διαφημιστικούς σκοπούς, κρίνονται ως ρατσιστικά ή προσβάλλουν πρόσωπα.
Τοιχο-διωκτικά

Κάθε άγαλμα και οίκημα στον δρόμο μετονομάστηκε, κάθε ημερομηνία παραποιήθηκε. Και η διαδικασία συνεχίζεται μέρα με την μέρα και λεπτό με το λεπτό. Η Ιστορία έχει σταματήσει. Τίποτα δεν υπάρχει παρά ένα ατέρμονο παρόν μέσα στο οποίο το Κόμμα έχει πάντα δίκιο.

Orwell, 1984
Ημερολόγιο Δράσεων και Εκδηλώσεων

Δεν υπάρχουν προγραμματισμένες Δράσεις για τις επόμενες ημέρες...

Newsletter