της Λήδας Παπαγεωργίου

Ένα γύρω τα' φερα όλα σήμερα. Τα είδα όλα. Της καρδιάς μου τα σκιρτήματα. Τα πέντε φυλακισμένα μου όνειρα που στης χαραυγής το σπαραγμό προσπαθούσαν να αποδράσουν. Τον φονιά που περίμενε στη γωνία να μου δώσει φαρμάκι να ξεχάσω. Τη σιωπή που τρυπούσε τοίχους μέσα στις ανήλιαγες κάμαρες. Τη Μαντώ που δεν άντεξε και πήδηξε από τον πέμπτο όροφο του ξενοδοχείου ένα πρωί Τρίτης. Το προηγούμενο βράδυ έκλαιγε στην αγκαλιά μου. Τον έρωτα που μύριζε αλκοόλ και φτηνή κολώνια. Τα τρύπια μου χέρια και τα άδεια μου μάτια που μάταια περίμεναν το πλοίο για την Ικαρία. Κάθε Σεπτέμβρη στην ίδια γωνιά της πλατείας θάβω τα σκοτωμένα μου όνειρα. Λήδα Παπαγεωργίου